Muminek i Tajemnica Leśnego Szeptu

— Bajka do czytania —

W Dolinie Muminków panował spokój. Słońce powoli chowało się za pagórkami, a Muminek i jego przyjaciele szykowali się do wieczornego spaceru po lesie.

Muminek szedł przodem, a za nim Włóczykij, Mała Mi i Ryjek. Nagle usłyszeli cichutki, smutny pomruk. „Słyszycie?” – zapytał Muminek. „To tylko wiatr” – wzruszył ramionami Ryjek. Ale Muminek nie był pewien.

Postanowili iść dalej. Pomruk stawał się głośniejszy. „Ktoś płacze” – powiedziała Mała Mi i przyspieszyła kroku. Wkrótce dotarli na leśną polanę, gdzie pod starym dębem siedział maleńki, zielony stworek. Miał zapłakane oczy i trząsł się z zimna.

„Kim jesteś?” – zapytał Muminek. Stworek podniósł główkę. „Jestem Szepcik” – wyszeptał. „Mieszkam w tym lesie, ale nikt mnie nie słucha. Kiedy mówię, wszyscy mówią, że to tylko szum liści.”

Muminek usiadł obok. „My cię słyszymy. Opowiedz, co się stało.” Szepcik wyjaśnił, że jego dom – mała, przytulna norka pod korzeniami – został zasypany po burzy. Nie miał siły, by samodzielnie go odbudować.

„Pomożemy ci!” – zawołał Włóczykij. Przyjaciele wzięli się do pracy. Ryjek przyniósł gałązki, Mała Mi liście, a Muminek i Włóczykij ułożyli nowy dach. Szepcik pomagał, jak umiał, i wkrótce norka była gotowa.

Szepcik uśmiechnął się po raz pierwszy. „Dziękuję, że mnie wysłuchaliście. Czasem najmniejsze stworzenia potrzebują największej uwagi.” Muminek przytulił go. „Każdy głos jest ważny, nawet ten najcichszy.”

Zmrok zapadł nad Doliną. Muminek położył się w swoim łóżku, patrząc przez okno na gwiazdy. Czuł ciepło w sercu. Wiedział, że jutro znów spotka Szepcika i posłucha jego opowieści. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, wsłuchany w szum lasu.