Bajka o mustangu, który uczył się cierpliwości

— Bajka do czytania —

Na wielkiej, zielonej prerii, gdzie trawa sięgała prawie do kolan, mieszkał mały mustang o imieniu Grom. Miał srebrzystą grzywę i cztery kopyta, które tupały niecierpliwie, gdy tylko coś mu się nie podobało.

Grom uwielbiał biegać. Biegał szybciej niż wiatr, szybciej niż jaskółki, które przelatywały nad jego głową. Ale najbardziej na świecie nie lubił czekać. Gdy mama mówiła: „Poczekaj chwilę”, Grom tupał kopytami i kręcił łebkiem. „Nie chcę czekać! Chcę teraz!” – wołał.

Pewnego dnia Grom zobaczył na horyzoncie coś błyszczącego. „Co to może być?” – zastanawiał się. Podbiegł do mamy i zapytał: „Mamo, co tam świeci?” Mama uśmiechnęła się tajemniczo. „To tęcza, synku. Ale żeby ją zobaczyć z bliska, musisz poczekać do zachodu słońca.” Grom aż podskoczył z niecierpliwości. „Nie mogę czekać! Pobiegnę tam teraz!” – zawołał i pognał przed siebie.

Biegł i biegł, ale błyszczący punkt oddalał się. Grom zmęczył się i usiadł na trawie. Wtedy usłyszał cichy głosik: „Dlaczego tak pędzisz?” To była mała sarenka o imieniu Iskierka. „Chcę zobaczyć tęczę, ale ona ucieka” – odpowiedział smutno Grom. Iskierka zachichotała. „Tęcza nie ucieka. Ona pojawia się dopiero wieczorem. Jeśli poczekasz, zobaczysz ją całą.”

Grom westchnął. „Ale czekanie jest takie nudne…” Iskierka zaproponowała: „Pobawmy się w chowanego! To umili czas.” Grom zgodził się niechętnie. Schowali się za krzakami i liczyli do dziesięciu. Grom szukał Iskierki, a Iskierka szukała Groma. Śmiali się i biegali, aż Grom zapomniał o niecierpliwości.

Nagle Iskierka zawołała: „Patrz!” Grom odwrócił się i zamarł. Na niebie rozkwitła ogromna, kolorowa tęcza. Miała siedem barw: czerwoną, pomarańczową, żółtą, zieloną, niebieską, granatową i fioletową. Grom patrzył z zachwytem. „Jaka piękna…” – wyszeptał. Iskierka uśmiechnęła się. „Widzisz? Czekanie było tego warte.”

Grom pokiwał głową. „Masz rację. Gdybym biegł dalej, nie zobaczyłbym jej w całości.” Od tej pory, gdy mama mówiła „poczekaj”, Grom nie tupał kopytami. Czasem zamykał oczy i wyobrażał sobie tęczę, a czasem bawił się z Iskierką. Wiedział, że najpiękniejsze rzeczy przychodzą do tych, którzy potrafią czekać.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Grom położył się obok mamy. „Dobranoc, mamo” – szepnął. „Dobranoc, synku. Śpij spokojnie, a jutro znów pobiegamy po prerii.” Grom zamknął oczy, a w jego sercu zagościł spokój. Wokół panowała cisza, tylko wiatr delikatnie muskał trawę, a gwiazdy migotały jak małe iskierki.