Plotkujący Skrzat Tup

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zielonym lesie pełnym śpiewu ptaków i szumu drzew, mieszkał mały zajączek o imieniu Tup. Tup miał jedną wielką cechę – mówił bez przerwy. Od rana do wieczora opowiadał o wszystkim, co widział: o kroplach rosy na liściach, o kolorach motyli, o tym, jak mrówki niosą igły. Jego uszy były zawsze nastawione na własny głos, a nie na to, co mówili inni.

Pewnego dnia Tup spotkał sowę Mądrusię. Sowa chciała mu powiedzieć, że w lesie pojawił się nowy strumień pełen krystalicznej wody. Ale Tup nie dał jej dojść do słowa. „Ojej, sowo, widziałeś wiewiórkę? A ja widziałem dziś rano promyk słońca! A wiesz, że…” – mówił i mówił. Mądrusia westchnęła i odleciała. „Szkoda, że nie słuchasz” – pomyślała.

Potem Tup spotkał borsuka Bartka. Bartek niósł duży kosz poziomek i chciał się podzielić. „Tup, chciałem cię zaprosić na…” – zaczął, ale Tup natychmiast przerwał. „Ooo, poziomki! Ja też kiedyś znalazłem poziomki, ale były małe, a potem przyszła mrówka i…” – mówił bez końca. Bartek spuścił uszy i poszedł dalej. „Nie słucha mnie wcale” – mruknął pod nosem.

Wkrótce Tup zapuścił się w głąb lasu, chcąc zobaczyć coś nowego. Biegł i mówił do siebie, a gałęzie szeleściły mu w uszach. Nagle zorientował się, że nie wie, gdzie jest. Drzewa wyglądały tak samo, ścieżki się pokręciły. „Halo! Gdzie jest mój dom?” – zawołał Tup, ale nikt nie odpowiedział. Wszyscy znajomi przywykli, że Tup tylko mówi, a nie słucha, więc nie przyszli mu z pomocą.

Tup usiadł pod wielkim dębem i po raz pierwszy w życiu zamilkł. Wsłuchał się w szum liści, w cichy plusk strumienia, w odgłosy ptaków. Z daleka dobiegł go głos Mądruśli: „Tup, jeśli chcesz wrócić, posłuchaj – idź za dźwiękiem wody, potem skręć w prawo koło starego pnia”. Tup tym razem nie przerwał. Uważnie słuchał każdego słowa.

Dzięki temu, że przestał mówić i zaczął słuchać, szybko odnalazł drogę do domu. Po drodze spotkał Bartka, który podał mu garść poziomek. „Widzisz, jak dobrze, że teraz słuchasz?” – uśmiechnął się borsuk. Tup skinął głową. Zrozumiał, że czasem najcenniejsze dary przychodzą w ciszy.

Wieczorem Tup położył się w swojej norce. Przez okienko widać było gwiazdy, które migotały cichutko. „Dobranoc, gwiazdy” – wyszeptał. „Dobranoc, lesie”. I po raz pierwszy zasnął, słuchając spokojnego oddechu nocy, wiedząc, że milczenie też jest piękne.