Bajka o Neptunie i Wiatrowej Nutce

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za pasem asteroid i za tańczącymi kometami, leży wielka, błękitna planeta Neptun. Nie jest taka jak Ziemia – nie ma na niej zielonych łąk ani ciepłego słońca. Za to ma najszybsze wiatry w całym Układzie Słonecznym. To właśnie tam mieszkała mała, wiatrowa istotka o imieniu Nutka.

Nutka była malutka jak ziarenko piasku, ale miała wielkie serce i jeszcze większą ciekawość. Każdego dnia latała na skrzydłach wiatru, przeciskając się przez chmury z lodowych kryształków. Jej ulubioną zabawą było słuchanie dźwięków, jakie wydawały podmuchy wiatru – czasem gwizdały, czasem szumiały, a czasem brzmiały jak cichutki śpiew.

Pewnego dnia Nutka postanowiła, że też chce stworzyć swoją własną melodię. Podfrunęła do najwyższej chmury, nabrała głęboko powietrza i... dmuchnęła. Ale zamiast pięknej nuty, usłyszała tylko ciche „puff”. Spróbowała jeszcze raz, mocniej, ale wiatr tylko zawył i uciekł w bok.

Zasmucona Nutka usiadła na krawędzi wielkiego, błękitnego wiru. – Dlaczego nie umiem grać jak inne wiatry? – zapytała cichutko. Wtedy z wiru wychylił się stary, mądry wicher o imieniu Dmuch. Miał siwe pasma chmur i oczy jak dwa małe księżyce. – Nutko – powiedział łagodnie – każdy wiatr gra inaczej. Ty nie musisz naśladować innych. Posłuchaj swojego serca.

Nutka zamknęła oczy i wsłuchała się w bicie swojego małego serduszka. Poczuła, jak w jej wnętrzu rodzi się delikatne drżenie. Otworzyła usta i zamiast dmuchać, zaczęła nucić. Z jej ust popłynęła cicha, ciepła melodia – jak szum muszelek, jak plusk fal, jak oddech śpiącego dziecka.

Wiatr wokół niej ucichł, a chmury przestały wirować. Wszystkie wiatrowe istotki na Neptunie przystanęły, by posłuchać. Melodia Nutki była inna niż wszystkie – nie głośna i porywista, ale spokojna i kojąca. Dmuch uśmiechnął się pod siwym wąsem. – Widzisz? Twoja nuta jest wyjątkowa, bo jest twoja.

Od tego dnia Nutka nie próbowała już być kimś innym. Każdego wieczoru siadała na najwyższej chmurze i nuciła swoją kołysankę dla całego Neptuna. Wiatry zwalniały, gwiazdy mrugały jaśniej, a planeta zasypiała spokojnie, otulona dźwiękiem małej, odważnej istotki.

A kiedy na Ziemi zapada noc, a dzieci zamykają oczy, czasem słychać w oddali cichutki, słodki dźwięk. To Nutka śpiewa swoją kołysankę, życząc wszystkim dobrej nocy i słodkich snów pod błękitnym niebem.