Bajka o niedźwiedziu, który szukał gwiazdy

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie sosny sięgały nieba, a strumyk śpiewał cichutko, mieszkał mały niedźwiadek o imieniu Tuliś. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy, które zawsze patrzyły w górę.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc zawisł nad lasem, Tuliś zobaczył na niebie coś wyjątkowego – gwiazdę, która świeciła jaśniej niż wszystkie inne. „Muszę ją zdobyć!” – pomyślał i ruszył w drogę.

Szedł przez łąkę, gdzie spotkał zajączka Skoczka. „Dokąd idziesz?” – zapytał zajączek. „Szukam najjaśniejszej gwiazdy” – odpowiedział Tuliś. Skoczek wzruszył ramionami i powiedział: „Gwiazdy są wysoko, ale może znajdziesz coś równie pięknego bliżej.”

Niedźwiadek nie słuchał i poszedł dalej. Nad rzeką spotkał bobra Budowniczego, który budował tamę. „Pomóż mi, a potem pokażę ci coś magicznego” – zaproponował bóbr. Tuliś pomógł ułożyć gałęzie, a potem bóbr wskazał na wodę: „Spójrz, gwiazdy tańczą w rzece!”

Tuliś spojrzał i zobaczył odbicie gwiazd na powierzchni wody. Były piękne, ale nie tak jasne jak ta jedna. Podziękował bobrowi i ruszył dalej, w stronę wzgórza.

Na wzgórzu spotkał sowę Mądrusię, która siedziała na starym dębie. „Widziałaś najjaśniejszą gwiazdę?” – zapytał Tuliś. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Każda gwiazda jest wyjątkowa, ale ta, którą nosisz w sercu, świeci najjaśniej.”

Tuliś usiadł na mchu i zamknął oczy. Poczuł ciepło w środku – to była miłość do lasu, do przyjaciół i do małych rzeczy. Kiedy otworzył oczy, zobaczył, że wszystkie gwiazdy na niebie są piękne, a ta jedna świeciła mu prosto w serce.

Zmęczony, ale szczęśliwy, wrócił do swojej jaskini. Mama niedźwiedzica przytuliła go i powiedziała: „Dobranoc, Tulisiu. Twoja gwiazda zawsze będzie z tobą.” A Tuliś zasnął spokojnie, słuchając szumu lasu i patrząc na migoczące niebo.