Bajka o Norwegii: Ingrid i tańczące światła

— Bajka do czytania —

W małej norweskiej wiosce nad fiordem, otoczonej śnieżnymi górami, mieszkała dziewczynka o imieniu Ingrid. Każdego wieczoru siadała przy oknie i patrzyła na ciemne niebo, marząc o tym, by zobaczyć coś naprawdę magicznego.

Pewnej nocy, gdy księżyc schował się za chmurami, niebo nagle rozbłysło zielonymi i fioletowymi wstążkami światła. Ingrid westchnęła z zachwytu – to była zorza polarna! – i postanowiła ją odnaleźć.

Założyła ciepły sweter, wełnianą czapkę i ruszyła w stronę góry, gdzie światła zdawały się tańczyć najpiękniej. Po drodze spotkała małego renifera o imieniu Rudi, który miał białą łatkę na czole. – Widziałeś te światła? – zapytała. Rudi skinął głową i zaproponował, że poprowadzi Ingrid na szczyt.

Szli razem przez zaśnieżony las, a śnieg skrzypiał pod ich nogami. Nagle zza drzew wyłoniła się stara szałas, z której dobiegał cichy śpiew. Ingrid zajrzała do środka i zobaczyła staruszkę z długimi, srebrnymi włosami, która tkała kolorową tkaninę. – To ty tworzysz zorzę? – spytała zdziwiona dziewczynka.

Staruszka uśmiechnęła się. – Nie, dziecko. Zorza to tańczące duchy światła, które malują niebo, by przypomnieć nam, że najpiękniejsze rzeczy są blisko, wystarczy na nie spojrzeć. Ale czasem trzeba wyruszyć w drogę, by je dostrzec. – Ingrid zrozumiała, że nie musi iść dalej – magia była już wokół niej.

Wyszli z szałasu, a Rudi wskazał nosem na niebo. Zorza wirowała, tworząc płomienie i fale. Ingrid położyła się na śniegu i patrzyła, czując spokój. Wtedy poczuła, że ktoś kładzie na jej ramieniu delikatną łapkę – to Rudi usiadł obok, by razem podziwiać widowisko.

Nagle w oddali rozległ się głos mamy: – Ingrid! Gdzie jesteś? – Dziewczynka podbiegła do Rudiego, podziękowała mu i obiecała, że wróci następnej nocy. Biegła do domu, a zorza rzucała na śnieg kolorowe cienie.

Mama otuliła Ingrid kołdrą i pogłaskała po głowie. – Gdzie tak długo byłaś? – spytała. – Szukałam światła, ale znalazłam przyjaciela – szepnęła Ingrid, zamykając oczy. Przez okno widać było, jak zorza powoli gaśnie, a na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy.

Ingrid zasnęła z uśmiechem, a ostatnim, co zobaczyła, była srebrna nitka światła – jak pożegnanie od tańczących duchów. W pokoju zapanowała cisza, a z daleka dobiegał tylko szum morza i cichy śpiew wiatru.