Bajka o liczeniu gwiazd i jednej małej chmurce

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie drzewa sięgały prawie do nieba, mieszkała sobie malutka chmurka o imieniu Kropelka. Kropelka była bardzo ciekawska i uwielbiała patrzeć na gwiazdy, które wieczorem rozświetlały ciemne niebo. Ale najbardziej lubiła liczyć – liczyła listki, kropelki rosy i małe grzybki pod starym dębem.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Kropelka zauważyła coś dziwnego. Na niebie było dziesięć małych, błyszczących gwiazdek, ale jedna z nich zaczęła mrugać i nagle zniknęła za chmurą. „Ojej, zostało już tylko dziewięć!” – zawołała Kropelka. Zaczęła się zastanawiać, co się stało z tą gwiazdką.

Nagle usłyszała cichutki głosik. To była mała wiewiórka Ruda, która szukała orzeszków. „Kropelko, pomóż mi! Miałam dziesięć orzeszków, ale trzy schowałam do dziupli. Ile mi zostało?” – zapytała. Kropelka pomyślała chwilę i powiedziała: „Dziesięć minus trzy to siedem. Masz jeszcze siedem orzeszków!” Ruda uśmiechnęła się i podziękowała.

Kropelka poleciała dalej i spotkała zajączka Białaska, który miał pięć marchewek. „Zjadłem dwie, bo byłem bardzo głodny. Ile mi zostało?” – zapytał. Kropelka szybko policzyła w myślach: „Pięć minus dwa to trzy. Masz jeszcze trzy marchewki!” Białasek podskoczył z radości i pobiegł dalej.

Nagle z nieba spadła mała, srebrna gwiazdka. To była ta, która zniknęła wcześniej! „Przepraszam, że zniknęłam – powiedziała gwiazdka – ale chciałam zobaczyć, jak sobie radzisz. Jesteś bardzo mądra!” Kropelka była szczęśliwa. „Dziękuję! Nauczyłam się, że odejmowanie to nic strasznego – to po prostu zabawa w odliczanie.”

Kropelka spojrzała w górę. Na niebie znów było dziesięć gwiazdek, bo ta mała wróciła na swoje miejsce. Ale potem jedna gwiazdka mrugnęła i zniknęła za wielką chmurą. „Dziesięć minus jeden to dziewięć” – szepnęła Kropelka. I tak bawiła się cały wieczór, odejmując i dodając gwiazdki.

W końcu zrobiło się ciemno, a gwiazdy zaczęły cichutko nucić kołysankę. Kropelka była zmęczona, ale szczęśliwa. Usiadła na miękkiej chmurce i zamknęła oczy. „Dobranoc, gwiazdeczki” – szepnęła. A gwiazdy odpowiedziały: „Dobranoc, Kropelko. Śpij spokojnie.”

I tak Kropelka zasnęła, a nad lasem zapadła cisza. Wszystkie zwierzęta już spały, a na niebie świeciły tylko te gwiazdy, które postanowiły zostać. Kropelka śniła o liczeniu i o tym, jak fajnie jest uczyć się nowych rzeczy. A ty, mój mały przyjacielu, też już czas spać. Dobranoc, śpij dobrze.