Bajka o odwadze małego zajączka

— Bajka do czytania —

W lesie Dębowy Gaj mieszkał mały zajączek o imieniu Tupcio. Miał miękkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze drżały, gdy tylko usłyszał coś nowego. Tupcio bał się wielu rzeczy: głośnych dźwięków, ciemnych zakamarków i tego, że nie da rady. Najbardziej jednak bał się skakać przez strumień, który płynął przez środek lasu.

Każdego ranka Tupcio patrzył na iskrzącą się wodę i słyszał, jak inne zwierzęta z łatwością przeskakują z jednego brzegu na drugi. Wiewiórka Kitka robiła to z gracją, a jeż Kolczatek nawet się nie zastanawiał. Tupcio wzdychał i odwracał się, idąc długą drogą wokół strumienia. Czuł w brzuszku dziwne łaskotanie i myślał: „Nigdy mi się nie uda”.

Pewnego dnia spotkał starą sowę Mądrulę, która siedziała na gałęzi dębu. Sowa zapytała: „Czemu tak smutno wędrujesz, Tupciu?”. Zajączek opowiedział o swoim strachu. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Odwaga nie polega na tym, że się nie boisz. Odwaga to zrobienie czegoś, mimo że się boisz. Każdy ma w sobie odwagę, trzeba ją tylko odnaleźć”.

Tupcio zastanowił się. „A jak ją odnaleźć?” – zapytał. Sowa odpowiedziała: „Zacznij od małych kroków. Może dziś postawisz jedną łapkę na kamieniu przy strumieniu? Jutro dwie? A pojutrze spróbujesz skoczyć”. Tupcio poczuł, że to może być dobry pomysł. Podszedł do strumienia, a serce mu mocno biło. Postawił jedną łapkę na mokrym kamieniu i szybko ją cofnął. Ale potem zrobił to jeszcze raz.

Następnego dnia Tupcio postawił już obie łapki na kamieniu i patrzył na drugi brzeg. Czuł, że jest coraz bliżej. Po kilku dniach stanął na brzegu, zamknął oczy i… skoczył! Wylądował po drugiej stronie, lekko się chwiejąc. Uśmiechnął się szeroko, a w brzuszku zamiast łaskotania pojawiła się radość. „Udało się!” – zawołał.

Od tej pory Tupcio wiedział, że odwaga jest jak małe światełko w sercu. Czasem trzeba je rozdmuchać, by stało się większe. A każdy, nawet najmniejszy krok, przybliża do celu. Kiedy wracał do swojej norki, gwiazdy na niebie świeciły spokojnie, a wiatr szeptał: „Jesteś odważny, Tupciu”.

Tupcio położył się w swoim miękkim legowisku, przytulił do pluszowego marchewkowego misia i zamknął oczy. Czuł się bezpieczny i dumny. Wiedział, że jutro znów będzie mógł skoczyć przez strumień, a jeśli się zawaha, przypomni sobie słowa mądrej sowy. Dobranoc, Tupciu. Śpij spokojnie, a odważne sny niech ci towarzyszą.