Tajemniczy ogród Zosi

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy miały kolorowe dachy, mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Pewnego dnia, spacerując w pobliżu starego płotu, znalazła maleńką, zardzewiałą furtkę. Z ciekawością przekręciła klamkę – furtka otworzyła się z cichym skrzypnięciem. Za nią rozciągał się ogród pełen dzikich kwiatów i krzewów.

Zosia weszła do środka ostrożnie, ale szybko poczuła się jak w zaczarowanym świecie. Kwiaty były różnych kolorów: żółte jak słońce, niebieskie jak niebo i różowe jak lody waniliowe. Nad nimi latały kolorowe motyle, siadając co chwilę na płatkach. W powietrzu unosił się słodki zapach miodu i mięty.

W ogrodzie mieszkał mały, szary królik o imieniu Puszek. Zosia zobaczyła go siedzącego pod wielkim krzakiem bzu. Królik wcale się nie bał – przekręcił głowę i zamrugał oczkami. – Cześć – powiedziała cicho Zosia. – Czy mogę tu pobyć? Królik podskoczył i machnął łapką, jakby mówił: Oczywiście!

Zosia usiadła na miękkim mchu i rozejrzała się. Zauważyła, że niektóre kwiaty mają pochylone główki i wyglądają na smutne. – Czy one są chore? – zapytała królika. Puszek przytaknął i wskazał na małą konewkę stojącą obok kamienia. Dziewczynka od razu zrozumiała – trzeba je podlać.

Biegała między kwiatami, ostrożnie polewając je wodą. Najpierw podlała smutne stokrotki, potem czerwone maki, a na końcu wysokie słoneczniki. Po kilku chwilach kwiaty zaczęły podnosić główki i uśmiechać się do słońca. Jeden ze słoneczników pochylił się lekko w jej stronę, jakby dziękował.

Nagle zza krzaków wybiegła wiewiórka o imieniu Kitka. Niosła w łapkach małe nasionka. – Chcesz je posadzić? – pisnęła radośnie. Zosia pokiwała głową. Razem wykopały dołki w miękkiej ziemi i włożyły nasionka. Zosia przykryła je ziemią i delikatnie podlała. – Wyrosną z nich piękne kwiaty – szepnęła.

Dzień w ogrodzie mijał szybko. Zosia poznała jeszcze pszczółkę Basię, która zbierała pyłek, i starą żabę Grażynę, która siedziała nad małym stawikiem. Każde zwierzę miało coś do opowiedzenia. Zosia słuchała uważnie i czuła, że to miejsce jest wyjątkowe – pełne życia i przyjaźni.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, ogród rozświetliły ciepłe, złote promienie. Królik Puszek przyniósł Zosi kawałek miodowego placka od pszczół. Zjadła go, patrząc na gwiazdy, które pojawiły się na niebie. Poczuła się bezpiecznie i spokojnie. – Wrócę tu jutro – obiecała cicho. Zwierzęta pomachały jej na pożegnanie.

Zosia wyszła przez furtkę i zamknęła ją za sobą. W domu mama zapytała, gdzie była. – W ogrodzie – odpowiedziała dziewczynka z uśmiechem. Wieczorem, leżąc w łóżku, słyszała cichy szum liści i czuła zapach kwiatów. Wkrótce jej powieki stały się ciężkie, a sny były pełne kolorowych motyli i śpiewu ptaków.