Bajka o ogrodzie dla 4-latka

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między gałęziami, mieszkał mały wiewiórek o imieniu Tupcio. Miał miękkie, rude futerko i ogonek puszysty jak chmurka. Pewnego dnia, podczas zbierania orzechów, Tupcio natknął się na coś niezwykłego – mały, dziki ogród pełen kwiatów i jagód.

Ogród był otoczony starym płotem z patyków, a w środku rosły krzaki malin, poziomki i złociste mlecze. Tupcio nigdy wcześniej go nie widział. Zdziwiony, usiadł na kamieniu i przyglądał się, jak pszczoły brzęczą nad fioletowymi dzwonkami.

Nagle usłyszał cichy płacz. Za wielkim liściem siedziała mała myszka o imieniu Kruszynka. „Co się stało?” – zapytał Tupcio. „Zgubiłam swoją ulubioną koralikową bransoletkę, którą dostałam od babci” – wyszeptała myszka.

Tupcio postanowił pomóc. Razem przeszukali każdy zakątek ogrodu. Zaglądali pod liście, przetrząsali trawę, a nawet zajrzeli do dziupli starego dębu. W końcu, pod krzakiem malin, Tupcio znalazł błyszczącą bransoletkę.

Kruszynka ucieszyła się ogromnie. „Dziękuję, Tupcio! Jesteś prawdziwym przyjacielem!” – pisnęła radośnie. Wiewiórek uśmiechnął się i powiedział: „W ogrodzie każdy może znaleźć coś dobrego, jeśli tylko się rozejrzy.”

Od tego dnia Tupcio i Kruszynka spotykali się w ogrodzie każdego ranka. Zbierali jagody, układali wzory z kamyków i opowiadali sobie historie. Ogród stał się ich tajnym miejscem zabaw.

Kiedy zapadał zmrok, Tupcio wracał do swojej dziupli, a Kruszynka do norki pod korzeniami. Ale zawsze przed snem patrzyli w niebo i dziękowali za przyjaźń, która rozkwitła w małym, leśnym ogrodzie.

Gdy gwiazdy zaczęły migotać, Tupcio zamknął oczy i poczuł, jak ciepły wiatr głaszcze jego futerko. Wiedział, że jutro znów zobaczy Kruszynkę i będą razem odkrywać nowe przygody. I tak, z uśmiechem, zasnął spokojnie.