Owieczka Luna i zaginiony szalik

— Bajka do czytania —

Na zielonej polanie, gdzie rosły żółte mlecze i pachniała świeża trawa, mieszkała mała owieczka o imieniu Luna. Jej wełnista sierść była biała jak pianka, a na szyi nosiła czerwony szalik – prezent od mamy, który kochała najbardziej na świecie.

Każdego ranka Luna bawiła się szalikiem, machając nim w powietrzu i udając, że to latawiec. Ale pewnego dnia, gdy skakała po łące, szalik wypadł z jej małych kopyt i potoczył się w wysoką trawę. "Ojej! Gdzie jest mój szalik?" – zawołała Luna i zaczęła go szukać. Szukała pod krzakami, za starym pniem, ale nigdzie nie było go widać.

Wtedy zobaczyła małego króliczka Tupa, który skakał wesoło. "Tupu, pomóż mi znaleźć mój szalik!" – poprosiła Luna. Króliczek przystanął, nastawił uszy i powiedział: "Widziałem coś czerwonego nad strumykiem. Pobiegnij tam!" Luna podziękowała i popędziła w tamtą stronę.

Nad strumykiem siedział ptaszek Ćwirek i mył piórka. "Ćwir, Ćwirek, widziałeś mój szalik?" – zapytała Luna zdyszana. Ptaszek pochylił główkę: "Leżał na kamieniu, ale woda go zabrała. Leci prosto do starej wierzby!" Luna westchnęła, ale nie poddała się. Biegła dalej, aż spotkała jeżyka Kolczatka, który toczył jabłko.

"Kolczatku, czy widziałeś mój czerwony szalik?" – spytała Luna. Jeżyk uśmiechnął się: "Jest zaczepiony o gałąź wierzby nad wodą. Podskocz, a go dostaniesz!" Luna podbiegła do wierzby – szalik wisiał wysoko. Podskoczyła raz, drugi, ale nie sięgała. Wtedy przybiegli Tupu, Ćwirek i Kolczatek. "Pomożemy ci!" – zawołali razem.

Króliczek podskoczył, ptaszek podleciał, a jeżyk podał swoją kolczastą kulkę, by Luna mogła stanąć wyżej. Wspólnymi siłami zdjęli szalik z gałęzi. Był mokry i brudny, ale Luna przytuliła go mocno: "Dziękuję, moi przyjaciele! Bez was nie dałabym rady!" Zwierzęta uśmiechnęły się i razem wysuszyły szalik na słońcu.

Wieczorem, gdy księżyc wypłynął na niebo, mama owieczka zapytała Lunę: "Czego się dzisiaj nauczyłaś, córeczko?" Luna odpowiedziała cichutko: "Że gdy mam przyjaciół, nawet zagubiony szalik może wrócić. I że pomaganie innym sprawia radość." Mama pogłaskała ją po wełnie i zaśpiewała kołysankę.

Luna zamknęła oczy, tuląc szalik do siebie. Na polanie zapadła cisza, a nad łąką zaświeciły pierwsze gwiazdy. Owieczka ziewnęła i szepnęła: "Dobranoc, przyjaciele..." I zasnęła spokojnie, śniąc o czerwonych szalikach i dobrych sercach.