Bajka o pandzie, która znalazła swój spokój

— Bajka do czytania —

W bambusowym lesie, gdzie słońce przebijało się przez liście, mieszkała mała panda o imieniu Pandzia. Była miękka, puchata i bardzo ciekawa świata. Każdego dnia biegała po lesie, zadając mnóstwo pytań. Ale najbardziej martwiło ją to, że nie potrafiła robić tego, co inne zwierzęta.

Pandzia obserwowała małpkę Zuzię, która skakała z drzewa na drzewo. – Jak ty to robisz? – zapytała z zachwytem. – To proste! – zawołała małpka i zrobiła salto w powietrzu. Pandzia spróbowała, ale jej łapki były za krótkie, a brzuszek za duży. Przewróciła się na miękką trawę. – Nie martw się – powiedziała Zuzia – każdy ma coś, w czym jest dobry.

Następnego dnia Pandzia spotkała motyla Kropka, który fruwał nad polaną. – Chciałabym tak latać – westchnęła. Motyl uśmiechnął się i pokazał jej, jak delikatnie poruszać skrzydłami. Pandzia zamachała swoimi małymi łapkami, ale nie oderwała się od ziemi. – To nie dla mnie – szepnęła smutno. – Może masz inny talent? – zapytał Kropka, siadając na jej nosie.

Pandzia poczuła się przygnębiona. Usiadła pod starym bambusem i opuściła głowę. – Dlaczego nie umiem niczego wyjątkowego? – zapytała głośno. Wtedy usłyszała cichy płacz. To była mała wiewiórka Tosia, która zgubiła swoją ulubioną szyszkę. – Nie mogę jej znaleźć – płakała. Pandzia natychmiast zapomniała o swoim smutku.

Pandzia przytuliła Tosi i powiedziała: – Pomogę ci. Przeszukały krzaki, zajrzały pod kamienie i w końcu Pandzia znalazła szyszkę w dziupli starego dębu. – Jesteś taka dobra w szukaniu! – ucieszyła się wiewiórka. Pandzia poczuła, jak ciepło rozlewa się po jej sercu. Może jednak ma jakiś talent?

Od tego dnia Pandzia zaczęła pomagać innym. Pomogła ptaszkom znaleźć gałązki na gniazdo, a jeżowi – bezpieczne miejsce na zimowy sen. Każde zwierzę dziękowało jej i mówiło, że jest wyjątkowa. Pandzia zrozumiała, że nie trzeba skakać ani latać, by być ważnym. Wystarczy być dobrym i pomocnym.

Pewnego wieczoru wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie. – Pandzia, chciałybyśmy ci podziękować – powiedziała małpka Zuzia. – Nauczyłaś nas, że prawdziwy talent to umieć słuchać i pomagać. Pandzia uśmiechnęła się szeroko. Wiedziała już, że każdy ma coś wyjątkowego, a jej wyjątkowością było ciepłe serce.

I tak Pandzia zasnęła tej nocy spokojnie, otulona miłością przyjaciół. Gwiazdy nad bambusowym lasem migotały, a wiatr szeptał: „Jesteś doskonała taka, jaka jesteś”. Pandzia wtuliła się w swoje miękkie futerko i śniła o tym, jak pomaga innym. W lesie zapanował błogi spokój.