Panda Pędziwiatr i spokojny bambus

— Bajka do czytania —

W gęstym bambusowym lesie mieszkała mała panda o imieniu Pędziwiatr. Miała miękkie, czarno-białe futerko i wielkie, błyszczące oczy, ale przede wszystkim – zawsze się spieszyła.

Pędziwiatr biegał tak szybko, że liście szeleściły za nim jak wicher. Nie miał czasu, by usiąść i spokojnie zjeść bambus – chwytał gałązkę i już pędził dalej. Nawet gdy mama wołała go na herbatkę z miodem, on już był w połowie drogi do rzeki.

Pewnego dnia spotkał starszą pandę o imieniu Wolny Bambus. Siedziała pod wielkim drzewem i powoli, z zamkniętymi oczami, żuła liść. – Dlaczego tak się śpieszysz? – zapytała łagodnie. – Bo… bo tyle rzeczy czeka! – odpowiedział zdyszany Pędziwiatr. – A czy wiesz, jak smakuje bambus, gdy go naprawdę przeżujesz? – zapytała Wolny Bambus.

Pędziwiatr zatrzymał się. Usiadł obok i wziął do łapki jeden liść. Włożył go do pyska i zaczął żuć. Na początku chciał już biec dalej, ale starsza panda szepnęła: – Zamknij oczy. Posłuchaj chrupania. Poczuj zapach. I wtedy Pędziwiatr poczuł coś niesamowitego – bambus był słodki, lekko chrupiący, a w brzuchu zrobiło mu się ciepło.

Od tego dnia Pędziwiatr ćwiczył zwalnianie. Najpierw podczas jedzenia, potem podczas spaceru. Zauważył, że gdy idzie wolno, widzi więcej: małe czerwone jagody, mrówki niosące igiełki, a nawet tęczę w kroplach rosy. – To takie piękne – szepnął do siebie.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za górami, Pędziwiatr usiadł z mamą na polanie. – Mamo, dzisiaj odkryłem, że powolne chwile są jak miód – słodkie i pyszne. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie. – To mądra myśl, synku.

I tak Pędziwiatr nauczył się, że nie trzeba gonić za wszystkim. Czasem wystarczy usiąść, zamknąć oczy i cieszyć się tym, co jest tu i teraz. Gdy zapadła noc, panda wtulił się w miękkie liście, a nad nim rozbłysły pierwsze gwiazdy. Zamruczał cicho i zasnął spokojnie, śniąc o słodkim bambusie i ciepłych promieniach słońca.