Bajka o papudze, która nauczyła się słuchać

— Bajka do czytania —

W zielonej dżungli, gdzie liście szumiały jak cichy deszcz, mieszkała mała papuga o imieniu Pola.

Pola miała kolorowe piórka: zielone jak trawa, żółte jak słońce i niebieskie jak niebo. Ale najbardziej lubiła używać swojego dzioba – mówiła bez przerwy! Powtarzała wszystko, co usłyszała: „Dzień dobry!”, „Hop-hop!”, a nawet „Pora na banany!”.

Jej przyjaciółmi byli małpka Mela i żabka Żaneta. Mela uwielbiała rysować patykiem na piasku, a Żaneta skakać po kamieniach. Ale gdy tylko zaczynały coś opowiadać, Pola przerywała: „O, zobaczcie moje pióra! A wiecie, co dzisiaj jadłam?”.

Pewnego dnia Mela narysowała piękny obrazek – wielki kwiat z płatkami w kształcie serc. Chciała go pokazać Poli, ale papuga znów zaczęła mówić o swoich piórach. Mela spuściła główkę i odskoczyła na drzewo.

Pola zauważyła, że Mela jest smutna. Podfrunęła bliżej i zapytała: „Dlaczego się smucisz?”. Mela odpowiedziała cichutko: „Chciałam ci pokazać mój rysunek, ale nie dałaś mi dojść do słowa”. Pola poczuła, że coś ściska ją w brzuszku. Zrozumiała, że za dużo mówi.

Postanowiła poćwiczyć słuchanie. Następnego dnia, gdy Mela opowiadała o swoim kwiecie, Pola zamknęła dziób i słuchała. Potem Żaneta opowiedziała, jak skakała po kamieniach i spotkała ślimaka. Pola słuchała i uśmiechała się. Przyjaciółki były bardzo szczęśliwe.

Od tego dnia Pola mówiła mniej, a słuchała więcej. Czasem nawet siadała cichutko i nasłuchiwała szumu liści, śpiewu ptaków i plusku wody. Odkryła, że świat ma mnóstwo pięknych dźwięków, które wcześniej zagłuszała swoim gadaniem.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad dżunglą, Pola usiadła na swojej ulubionej gałęzi. Patrzyła w gwiazdy i słuchała nocnej ciszy. Zamknęła oczy, a wokół niej tańczyły sny o kolorowych kwiatach i cichych rozmowach. Dobranoc, Polu.