Tajemniczy skarb leśnych piesków

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkały dwa pieski: Burek i Łatka. Burek był duży, kudłaty i zawsze pełen energii, a Łatka mała, cichutka i bardzo spostrzegawcza. Każdego wieczoru, zanim poszli spać, wyglądali przez okno na gwiazdy i zastanawiali się, jakie tajemnice kryje las.

Pewnego dnia, podczas zabawy w lesie, Burek znalazł starą, zardzewiałą skrzynię. Była ukryta pod wielkim dębem, a zamek miał kształt liścia klonu. – Patrz, Łatka! Może to skarb! – zawołał Burek, merdając ogonem. Łatka podeszła bliżej i powąchała skrzynię. – Dziwnie pachnie... jakby mchem i przygodą – powiedziała. Postanowili, że spróbują ją otworzyć, ale zamek nie ustępował.

Szukając pomocy, spotkali starą sowę Mądrusię, która mieszkała w dziupli. – Aby otworzyć skrzynię, musicie znaleźć trzy rzeczy: kroplę rosy, promyk słońca i odrobinę dobroci – powiedziała sowa, mrugając mądrym okiem. Pieski spojrzały po sobie zdziwione. – Jak zdobędziemy promyk słońca? – zapytał Burek. – Może wystarczy, że będziemy dla siebie mili? – odparła Łatka.

Ruszyli w las. Najpierw znaleźli kroplę rosy na listku paproci. Potem, gdy wzeszło słońce, Burek stanął na kamieniu, a Łatka powiedziała: – Popatrz, twoja sierść lśni jak złoto! To chyba ten promyk. Burek poczuł się bardzo ważny. Na koniec pomogli małemu jeżykowi, który zgubił drogę do domu. Zaprowadzili go do mamy jeżyny, a jeżyna podarowała im lśniący kamyk. – To za waszą dobroć – szepnęła.

Gdy wrócili do skrzyni, położyli na zamku kroplę rosy, promyk słońca (w postaci uśmiechu Burka) i kamyk od jeżyny. Zamek sam się otworzył, a w środku... nie było złota ani diamentów. Leżały tam tylko dwa małe, miękkie kocyki i list. Na liście było napisane: „Największym skarbem jest dzielenie się ciepłem z kimś, kogo kochasz.” Pieski przytuliły się do siebie i poczuły, że to prawda.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad lasem, Burek i Łatka ułożyli się do snu na swoich nowych kocykach. Las szumiał cicho, a gwiazdy mrugały im przyjaźnie. – Dobranoc, Łatka – szepnął Burek. – Dobranoc, Burek – odpowiedziała i oboje zasnęli spokojnie, wiedząc, że prawdziwy skarb jest zawsze w sercu.