Bajka o piesku Kacperku

— Bajka do czytania —

Mały, bury piesek o imieniu Kacperek mieszkał w przytulnej budzie na podwórku. Miał miękkie, kręcone uszy i ogon, który merdał jak szalony, gdy tylko ktoś się do niego uśmiechnął. Kacperek uwielbiał biegać po trawie i wąchać kwiaty, ale najbardziej lubił, gdy dzieci bawiły się z nim w chowanego.

Pewnego słonecznego poranka Kacperek obudził się i spojrzał na swoje odbicie w kałuży. Zobaczył tam bure, niepozorne pieski, które wyglądały dokładnie jak on. Westchnął cicho, bo marzył, żeby być taki jak piękny, biały pies sąsiadów – miał wtedy lśniącą sierść i dostojny chód. Kacperek pomyślał: „Gdybym tylko był inny, na pewno wszyscy by mnie bardziej lubili”.

Postanowił więc zmienić swój wygląd. Znalazł w ogrodzie kilka białych stokrotek i przyczepił je do sierści, żeby wyglądać jaśniej. Potem stanął na dwóch łapkach i spróbował iść z podniesioną głową, jak ten elegancki pies. Ale stokrotki szybko opadły, a on potknął się o własne nogi i wywrócił do tyłu.

Wtedy zza płotu wychyliła się mała dziewczynka o imieniu Zosia. Zobaczyła Kacperka w stokrotkach i roześmiała się radośnie. – Kacperku, co ty robisz? – zapytała. – Próbuję być kimś innym – odpowiedział smutno piesek. – Ale po co? – zdziwiła się Zosia. – Jesteś najfajniejszym pieskiem na świecie! Twoje bure uszy są takie mięciutkie, a twój ogon merda najweselszym merdaniem.

Kacperek poczuł, jak ciepło rozlewa mu się po sercu. Zosia pogłaskała go po głowie i dodała: – Chodź, pobawimy się w chowanego. To twoja ulubiona zabawa! Piesek zapomniał o stokrotkach i pobiegł za dziewczynką. Schował się za krzakiem bzu, a Zosia udawała, że go nie widzi, choć jego ogon wystawał i merdał zdradziecko.

Po południu Kacperek spotkał na łące inne zwierzęta: kota Mruczka, królika Puszka i wiewiórkę Rudą. Wszyscy grali w berka. Kiedy Kacperek przybiegł, królik powiedział: – Świetnie, że jesteś! Zawsze tak szybko biegasz, że nikt nie może cię złapać. A wiewiórka dodała: – I masz najlepszy węch – zawsze znajdujesz nasze schowanki z orzechami.

Kacperek uśmiechnął się od ucha do ucha. Zrozumiał, że nie musi być biały ani dostojny, żeby być lubianym. Jego przyjaciele cenili go za to, jaki jest naprawdę: za jego radość, szybkość i wierność. Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzontem, Kacperek wrócił do swojej budy. Położył się na miękkim kocyku i zamknął oczy.

Przez okno wpadało światło księżyca, a w oddali słychać było cichy szum wiatru. Kacperek pomyślał o dzisiejszym dniu i o tym, jak wiele się nauczył. Był szczęśliwy, że jest właśnie takim psem – burem, kręconym i merdającym ogonem. Ziewnął szeroko, wtulił nos w łapki i zasnął spokojnie, marząc o jutrzejszych zabawach z przyjaciółmi.

Gwiazdy na niebie migotały cicho, a Kacperek słyszał jeszcze przez sen głos Zosi: „Jesteś wspaniały, Kacperku, taki, jaki jesteś”. I to było najpiękniejsze zakończenie dnia.