Bajka o piesku który szukał mamy

— Bajka do czytania —

Mały, biały piesek o imieniu Pikuś obudził się pewnego ranka i od razu zauważył, że jego ukochana mama zniknęła. Zaniepokojony rozejrzał się po polanie, gdzie zawsze razem spały, ale nigdzie nie mógł jej dostrzec. Jego małe serduszko zabiło mocniej, gdy postanowił wyruszyć na poszukiwania. Tak zaczęła się niezwykła podróż pełna nowych znajomości i wzruszających chwil.

Pikuś najpierw pobiegł w stronę strumyka, gdzie często chodziły z mamą się napić. Spotkał tam mądrą żabkę, która siedziała na liściu lilii wodnej. 'Widziałaś moją mamę?' - zapytał nieśmiało piesek. Żabka pokręciła główką: 'Nie, mały, ale może zapytaj pana Bobra? On widzi dużo, budując swoją tamę'. Pikuś podziękował i ruszył dalej, czując lekką nadzieję.

Idąc wzdłuż strumyka, piesek dotarł do wielkiej bobrowej tamy. Pan Bober akurat naprawiał konstrukcję, używając swoich mocnych zębów. 'Dzień dobry, czy widział pan moją mamę?' - zapytał Pikuś. Bober przestał pracować i zamyślił się: 'Hmm... Widziałem dziś różne zwierzęta, ale białej suczki nie. Spróbuj zapytać wiewiórki w lesie, one wszystko widzą z góry!'

Las wydawał się Pikusiowi ogromny i trochę straszny, ale myśl o mamie dodawała mu odwagi. Właśnie gdy miał wejść między drzewa, usłyszał wesołe pokrzykiwania. To była rodzina wiewiórek bawiąca się w ganianego po gałęziach. 'Przepraszam!' - zawołał piesek. 'Szukam mojej mamy, czy możecie mi pomóc?' Najstarsza wiewiórka zeskoczyła niżej: 'Widziałyśmy dziś wiele zwierząt, ale twoja mama na pewno cię znajdzie. Rodzice zawsze znajdują swoje dzieci!'

Zmęczony Pikuś usiadł pod dębem, czując, że łzy napływają mu do oczu. Wtedy usłyszał cichutkie bzyczenie. To była pszczółka Maja, która zauważyła smutnego pieska. 'Nie martw się, mały przyjacielu' - powiedziała łagodnie. 'Może twoja mama zostawiła ci jakiś znak? Rodzice często dają nam wskazówki, żebyśmy mogli ich znaleźć.' Pikuś rozejrzał się uważniej i nagle zauważył...

Na ziemi, tuż obok miejsca gdzie spał, były odciśnięte ślady łapek! Pikuś aż podskoczył z radości - to musiały być ślady jego mamy! Ruszył ich tropem, który prowadził w stronę wielkiego pola słoneczników. Ślady były coraz świeższe, a serce pieska biło jak młot. Nagle usłyszał znajome szczeknięcie - to było szczeknięcie jego mamy!

Za rzędem wysokich słoneczników stała jego ukochana mama! Okazało się, że poszła szukać jedzenia dla nich obojga i zostawiła ślady specjalnie, by mógł ją odnaleźć. 'Jestem taki szczęśliwy, że cię znalazłem!' - zaszczekał Pikuś, wtulając się w miękką sierść mamy. 'Wiedziałam, że mnie znajdziesz, mój mądry synku' - odpowiedziała mama, liżąc go czule po czubku noska.

Zmęczona całodzienną przygodą para wróciła na swoją polanę, gdzie mama rozłożyła znalezione smakołyki. Pikuś jadł z apetytem, opowiadając o wszystkich zwierzątkach, które spotkał. Gdy zapadł zmrok, przytulili się mocno do siebie pod rozgwieżdżonym niebem. Pikuś czuł, że to był najszczęśliwszy dzień w jego życiu, bo nauczył się, że miłość mamy zawsze prowadzi do domu.