Zosia i pierwsza bramka

— Bajka do czytania —

Zosia miała dziś wielki dzień – pierwszy trening piłki ręcznej. Tata zaprowadził ją do dużej hali sportowej, gdzie czekali już inni chłopcy i dziewczynki. Hala była ogromna, a na podłodze leżały kolorowe linie. W kącie stały wielkie bramki z siatką. Zosi serce biło jak oszalałe.

Na środku boiska stał pan Tomek, trener. Miał miły uśmiech i gwizdek na szyi. – Witajcie! Dziś pobawimy się w rzucanie piłki do bramki – zawołał wesoło. Zosia stanęła obok innych dzieci, które też wyglądały na podekscytowane.

Najpierw wszyscy zrobili rozgrzewkę. Biegali dookoła boiska, skakali jak kangury i robili pajacyki. Trener pokazał im, jak rozciągać ręce i nogi. Zosia czuła, jak jej serce bije mocno z ekscytacji i odrobiny tremy.

Potem trener rozdał małe, miękkie piłki do rzucania. – Teraz spróbujcie rzucić piłkę do bramki – powiedział, wskazując na dużą bramkę po drugiej stronie boiska. Zosia stanęła przed linią, poprawiła dłonie i z całych sił rzuciła. Piłka poleciała gdzieś w bok, uderzyła w ścianę i odbiła się daleko. Zosia spuściła głowę i poczuła smutek.

– Nie martw się – powiedział chłopiec o imieniu Kuba, który stał obok. – Ja też na początku nie umiałem. Trzeba patrzeć na bramkę i rzucać z całej ręki. Trener podszedł i pokazał Zosi, jak ułożyć rękę i patrzeć na cel. – Spróbuj jeszcze raz, jesteś blisko – zachęcał.

Zosia wzięła głęboki oddech, zamknęła na chwilę oczy i rzuciła piłkę jeszcze raz. Tym razem piłka poleciała prosto do siatki, a bramka zatrzęsła się od uderzenia. – Hurra! – krzyknęła cała drużyna. Kuba podszedł i poklepał Zosię po plecach. – Świetnie ci poszło! Zosia poczuła, jak jej serce wypełnia radość.

Po treningu Zosia czuła się bardzo szczęśliwa. W drodze do domu opowiadała tacie o każdym rzucie i o Kubie, który jej pomógł. Tata uśmiechnął się i powiedział, że jest dumny. Wieczorem po kąpieli Zosia założyła swoją ulubioną piżamę i położyła się do łóżka.

Przez okno widać było na niebie pierwsze gwiazdy. Zosia pomyślała o dzisiejszym treningu, o Kubie i o swojej pierwszej bramce. Ziewnęła szeroko i przytuliła swoją miękką przytulankę – pluszowego pieska o imieniu Szczęściarz.

– Jutro też pójdę na trening – szepnęła cicho, zasypiając. W pokoju zapanowała cisza, a przez okno wpadało delikatne światło księżyca. Zosia śniła o kolejnych bramkach i nowych przyjaciołach. Dobranoc, Zosiu.