Bajka o pingwinku, który nie lubił tańczyć

— Bajka do czytania —

Na dalekiej, lodowej krainie, gdzie śnieg skrzypi pod łapkami, a wiatr gwiżdże wesołe melodie, mieszkał mały pingwinek o imieniu Pikuś. Pikuś był szary, puchaty i miał wielkie, ciekawskie oczy. Bardzo różnił się od innych pingwinów, które uwielbiały skakać i tańczyć na lodzie. Pikuś wolał cicho siedzieć i obserwować gwiazdy.

Każdego ranka pingwiny zbierały się na wielkiej, błyszczącej tafli lodu. Starsze uczyły młodsze jak tańczyć – machać skrzydełkami, przytupywać i kręcić się w kółko. Wszystkie robiły to z radością, tylko Pikuś stał z boku i wstydliwie chował dziobek w puch.

– Chodź, Pikusiu! – wołała mama pingwinka. – Zatańcz z nami! To takie proste! Ale Pikuś kręcił głową. Nie czuł w sercu tej muzyki. Wolał słuchać, jak wiatr szumi między górami lodowymi i jak lód delikatnie pęka pod słońcem.

Pewnego dnia, gdy wszystkie pingwiny tańczyły, Pikuś usłyszał cichy dźwięk. To była mała foczka, która płakała pod wielkim głazem. – Zgubiłam drogę do domu – szlochała. Pingwiny tańczyły tak głośno, że nikt jej nie słyszał. Tylko Pikuś, który stał z boku, usłyszał jej cichutki płacz.

– Nie płacz – powiedział cicho Pikuś. – Pokażę ci drogę. I choć nie umiał tańczyć, umiał słuchać i patrzeć na gwiazdy. Zaprowadził foczkę przez lodowe tunele, pod wiszącymi soplami, aż do jej mamy, która czekała na skraju kry.

Wieść o dobrym sercu Pikusia rozeszła się szybko. Inne zwierzęta zaczęły przychodzić do niego z problemami. Zając polarny nie mógł znaleźć marchewki, a biała sowa zgubiła piórko. Pikuś każdemu pomagał – cierpliwie, spokojnie, bez pośpiechu.

Kiedy nadeszła zima, wielki lód popękał i jedna mała pingwinka wpadła do lodowatej wody. Wszystkie pingwiny spanikowały i zaczęły biegać w kółko. Tylko Pikuś zachował spokój. – Trzymaj się liny z wodorostów! – zawołał i wyciągnął swoją łapkę. Uratował małą przyjaciółkę.

Od tego dnia pingwiny spojrzały na Pikusie inaczej. – Nie umiesz tańczyć, ale masz największe serce ze wszystkich – powiedział starszy pingwin. Pikuś uśmiechnął się. Zrozumiał, że nie trzeba być takim samym jak wszyscy. Każdy ma swój własny, wyjątkowy talent.

Wieczorem Pikuś usiadł na lodzie i spojrzał w niebo. Gwiazdy tańczyły dla niego cichy, srebrny taniec. Zamknął oczy i poczuł, że jest dokładnie taki, jaki powinien być. I wtedy, po raz pierwszy, zatańczył – po swojemu, wolno i delikatnie, jakby tańczył z gwiazdami.