Mała Lenka i tańczące planety

— Bajka do czytania —

Mama pocałowała Lenkę na dobranoc i zgasiła lampkę. Lenka zamknęła oczy, ale wcale nie chciała spać. Chciała polecieć w kosmos! Nagle z sufitu spłynął mały, srebrny pyłek. To był Kosmiczny Duszek.

Lenka szeroko otworzyła oczy. Pyłek zamienił się w malutką, świetlistą kuleczkę. – Cześć, jestem Pyłkiem Podróżnikiem – powiedział cichutko. – Chcesz zobaczyć planety? Lenka skinęła głową i nagle uniosła się nad łóżkiem. Lecieli coraz wyżej, aż znaleźli się wśród gwiazd.

Pierwsza planeta była malutka i szara. – To Merkury – szepnął Pyłek. – Jest bardzo blisko Słońca i bardzo szybko biega wokół niego. Lenka dotknęła jej powierzchni – była ciepła jak kamień na słońcu. Merkury mrugnął do niej i pobiegł dalej.

Następna planeta błyszczała jak diament. – To Wenus – powiedział Pyłek. – Jest najjaśniejsza na niebie, choć nie zawsze ją widać. Lenka zobaczyła, że Wenus ma na sobie piękną, mglistą sukienkę. – Lubię, gdy ludzie patrzą na mnie wieczorem – szepnęła Wenus i się uśmiechnęła.

Potem ujrzeli niebiesko-zieloną kulę. – To Ziemia – zawołał Pyłek. – Twój dom! Lenka przyglądała się, jak po Ziemi płyną chmury i świecą oceany. – Jest taka piękna – wyszeptała. – I taka ważna, bo mieszkają na niej ludzie, zwierzęta i rośliny.

Lecąc dalej, zobaczyli czerwoną planetę. – To Mars – rzekł Pyłek. – Ma wielkie góry i stare wulkany. Lenka zobaczyła czerwone piaski i poczuła, że jest trochę chłodno. – Może kiedyś ktoś tu postawi dom – pomyślała. Mars uśmiechnął się do niej pyłkowym uśmiechem.

Dwie następne planety były ogromne. Jowisz miał pasy i wielkie oko – to była wielka burza. – To Wielka Czerwona Plama – wyjaśnił Pyłek. – Trwa od bardzo dawna. A Saturn miał wokół siebie pierścienie z lodu i pyłu. Lenka przeleciała przez jeden z pierścieni – dzwoniły delikatnie jak dzwoneczki.

– Czas wracać – powiedział Pyłek, kiedy dotarli do Urana i Neptuna. Były lodowate i dalekie. Lenka ziewnęła. Pyłek poprowadził ją z powrotem do jej pokoju. Lenka położyła się w łóżeczku, a Pyłek zamienił się w maleńką gwiazdkę przyklejoną do sufitu. – Dobranoc, mała podróżniczko – wyszeptał. Lenka uśmiechnęła się i zamknęła oczy. Przez okno wpadało światło Księżyca, a z oddali słychać było cichutką piosenkę planet. Była to najpiękniejsza kołysanka świata.