Zosia i Krabik Klemens

— Bajka do czytania —

Zosia przyjechała nad morze z mamą i tatą. Bardzo chciała bawić się w wodzie, ale gdy tylko fale dotknęły jej stóp, cofała się z przestrachem. – Boję się – szepnęła do siebie, patrząc na bezkresne błękitne morze.

Tego dnia na plaży było cicho. Zosia siedziała na piasku i obserwowała mewy. Nagle zobaczyła coś małego i czerwonego poruszającego się tuż obok. To był krabik. – Czemu się smucisz? – zapytał cienkim głosikiem. Zosia zdziwiła się, że krab mówi, ale odpowiedziała: – Bo chcę pływać, ale się boję.

Krabik przedstawił się jako Klemens. Uśmiechnął się bokiem i powiedział: – Ja też kiedyś bałem się wody! Ale odkryłem, że woda to przyjaciel. Patrz! – i wszedł do wody na chwilę, a potem wyszedł. – Widzisz? Fale są łagodne, jeśli im zaufać.

Zosia nabrała odwagi. Zrobiła krok naprzód. Woda dotknęła jej kostek. Była ciepła i przyjemna. – Brawo! – zawołał Klemens. – Teraz spróbuj zanurzyć się po kolana. Zrób to powoli.

Dziewczynka wzięła głęboki oddech i zrobiła to. Czuła, jak woda muska jej nogi. Klemens pokazał jej, jak machać rękami i nogami jak żabka. – To się nazywa pływanie! – zachichotał. Zosia zaczęła naśladować jego ruchy i z radością odkryła, że woda ją unosi.

Wkrótce Zosia pływała już po pas w wodzie, a fale delikatnie ją kołysały. – Udało się! – krzyknęła. Klemens tańczył na plaży z radości. – Pamiętaj, każdy może nauczyć się pływać, jeśli tylko uwierzy w siebie – powiedział.

Słońce zaczęło zachodzić, barwiąc niebo na pomarańczowo. Zosia wyszła z wody i podziękowała Klemensowi. – Jesteś najlepszym przyjacielem, jakiego można spotkać na plaży – szepnęła. Krabik machnął na pożegnanie i schował się pod muszlą.

Wieczorem Zosia leżała w łóżku, słuchając szumu fal. Czuła się szczęśliwa i odważna. Zamknęła oczy, a ostatnią myślą było: „Jutro znów popływam z Klemensem”. I tak zasnęła spokojnie, otulona ciepłem letniej nocy.