Pociąg do przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce Zielone Wzgórze mieszkała mała, niebieska lokomotywa o imieniu Tofik. Każdego ranka wyruszał w podróż, ciągnąc za sobą trzy wesołe wagoniki. Lubił gwizdać i puszczać parę, a dzieci z okolicznych domków zawsze machały mu na powitanie. Pewnego dnia wydarzyło się coś, co zmieniło wszystko.

Tofik stał na stacji i czekał na rozkaz. Nagle z daleka usłyszał trąbienie starej, czerwonej lokomotywy Zygmunta. Zygmunt był duży, silny i zawsze woził ciężkie towary. Kiedy podjechał bliżej, Tofik zauważył, że jego koła dziwnie skrzypią. – Co ci jest, Zygmuncie? – zapytał. – Chyba mam zepsute łożysko, nie mogę jechać – westchnął zmartwiony Zygmunt.

Tofik poczuł, że chce pomóc, ale był taki mały. – Może wezwiemy mechanika? – zaproponował. Niestety, mechanik mieszkał daleko, a pociąg towarowy musiał dotrzeć do miasta z jedzeniem dla sklepów. – Bez ciebie dzieci nie dostaną swoich ulubionych przysmaków – powiedział ze smutkiem Zygmunt. Wtedy Tofik postanowił zrobić coś niezwykłego.

Złapał linę, która leżała na peronie i przywiązał ją do swojego zaczepu. – Podjadę do ciebie i spróbuję cię pociągnąć – powiedział dzielnie. Zygmunt uśmiechnął się z wdzięcznością, ale pomyślał, że to niemożliwe. Tofik był przecież o wiele mniejszy. Jednak Tofik gwizdnął głośno, włączył silnik na pełną moc i szarpnął.

Z początku nic się nie działo. Tofik parskał i sapał, ale nie mógł ruszyć wielkiego Zygmunta. – Nie dasz rady, mój mały – szepnął Zygmunt. Wtedy Tofik przypomniał sobie o trzech wagonikach, które stały za nim. W wagonikach siedziały dzieci. – Pomóżcie! – krzyknął. Dzieci zaczęły wołać i machać, a wtedy do Tofika podbiegły dwie inne małe lokomotywy: Bąbel i Lola.

Razem złapały za linę i wszystkie trzy małe lokomotywy pociągnęły Zygmunta. Ich silniki pracowały zgodnie, a koła zgrzytały po szynach. Po chwili wielki czerwony pociąg drgnął! – Udało się! – krzyknęli wszyscy. Zygmunt wolno ruszył, a małe lokomotywy ciągnęły go aż do najbliższego warsztatu. Tam mechanik naprawił łożysko, a Zygmunt mógł dalej jechać.

Od tego dnia Zygmunt i Tofik zostali najlepszymi przyjaciółmi. Każdego ranka witali się gwizdami, a wieczorem Zygmunt opowiadał Tofikowi historie z dalekich podróży. Tofik zrozumiał, że nawet mały pociąg może dokonać wielkich rzeczy, jeśli tylko ma wokół siebie życzliwych pomocników. Stacja Zielone Wzgórze stała się najszczęśliwszym miejscem na całej trasie.

Kiedy zapadł zmrok, Tofik wtulił się w swoją ciepłą zajezdnię. Za oknem migotały gwiazdy, a on słyszał cichy szum szyn. Jutro znów wyruszy w podróż, ale teraz czuł się bezpieczny i kochany. Z każdym oddechem jego kółka zwalniały, aż w końcu zamknął oczy i zasnął, śniąc o nowych przygodach i przyjaciołach.