Pociąg Franek i zaczarowana latarnia

— Bajka do czytania —

Mały pociąg Franek mieszkał w przytulnej lokomotywowni. Miał czerwone koła i gwizdek, który brzmiał jak śmiech. Każdego dnia woził pasażerów przez zielone łąki i małe miasteczka. Ale był jeden problem – bał się tuneli. Gdy tylko wjeżdżał w ciemność, jego światła gasły, a on stawał w miejscu. Pasażerowie wtedy czekali, aż ktoś przyniesie latarkę.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Franek podróżował sam. Jego zadaniem było dostarczyć paczkę z mlekiem i miodem do domku na skraju lasu. Niestety, po drodze czekał na niego najdłuższy tunel w okolicy – Czarna Jama. Gdy do niego dotarł, poczuł, jak w jego kółkach narasta drżenie.

Nagle usłyszał cichy głos: „Dlaczego się zatrzymałeś, mały pociągu?” To była stara latarnia stojąca przy torach. Miała zardzewiałą obudowę, a w środku wciąż migotało ciepłe, bursztynowe światło. Franek odpowiedział: „Boję się ciemności. Gdy wjeżdżam, wszystko gaśnie.” Latarnia uśmiechnęła się – na jej szkle pojawiły się małe iskierki.

„Każdy z nas ma w sobie światło, Franku. Spójrz na mnie – jestem stara, rdzewieję, ale w mojej bańce wciąż płonie iskra. Ty też masz własne światło – w swoim silniku, w swoim sercu. Prócz latarek innych ludzi, odkryj to w sobie” – powiedziała latarnia. Franek spojrzał w głąb siebie. Czy faktycznie miał coś, co go chroniło przed ciemnością?

Latarnia opowiedziała mu historię: dawno temu też bała się nocy, ale gdy zrozumiała, że jej blask nikogo nie rani, a wręcz pomaga, stała się odważna. „Kiedyś paliłam tylko przy pełni księżyca, a teraz zawsze świecę – nawet w deszczu i burzy. Odwaga to nie brak strachu, ale działanie mimo niego.” Franek poczuł, że w jego bojlerze zaczyna płynąć iskra ciepła.

Postanowił spróbować. Zatrzymał się, zamknął oczy (choć pociągi nie mają powiek – zrobił to w myślach) i pomyślał o swoim ulubionym widoku: o słońcu wschodzącym nad torami. Gdy otworzył oczy, zobaczył, że jego reflektory rozbłysły jaśniej niż kiedykolwiek. „Udało się!” – gwizdnął radośnie. Wjechał do tunelu, a jego światło tańczyło po ścianach, tworząc złociste wzory.

Gdy wyjechał z drugiej strony, zobaczył domek na skraju lasu. Pani Wiewiórka czekała z herbatą. „Dziękuję, Franku! Twoje mleko i miód są pyszne” – powiedziała. Franek uśmiechnął się (chociaż pociągi nie mają ust – zrobił to swoim gwizdkiem). Wracając do lokomotywowni, przejechał przez tunel jeszcze dwa razy – dla przyjemności.

Tej nocy, gdy gwiazdy rozświetliły niebo nad torami, Franek stał już w swojej ciepłej lokomotywowni. Wokół niego parowóz cicho sapał, a z komina unosiły się małe, senne obłoczki. Franek zamknął reflektory i poczuł, jak zmęczenie otula go niczym miękki koc. „Dziękuję, latarnio” – szepnął. A we śnie widział tunel pełen złotego światła. Cisza, spokój, dobranoc.