Koralowe skarby

— Bajka do czytania —

W błękitnych głębinach oceanu, gdzie słońce tańczyło na falach, leżało tajemnicze królestwo. Nie było to zwykłe miejsce – każdy mieszkaniec nosił w sercu iskrę przyjaźni. Mieszkali tam kolorowi mieszkańcy: śpiewające meduzy, tańczące koniki morskie i mała rybka o imieniu Koralcia, która uwielbiała odkrywać nowe zakątki.

Pewnego dnia Koralcia płynęła wśród wodorostów, gdy usłyszała ciche szlochanie. Za wielkim kamieniem siedziała smutna, pomarańczowa rybka w paski. – Jestem Kleksik – powiedziała rybka drżącym głosem. – Zgubiłem się i nie mogę znaleźć drogi do domu. Koralcia poczuła, że musi pomóc. Uśmiechnęła się ciepło i powiedziała: – Nie martw się, razem na pewno znajdziemy twoją rodzinę.

Koralcia zaprowadziła Kleksika do mądrego kraba Kryspina, który znał każdą rafę i każdą grotę. – Aby znaleźć drogę do domu – powiedział Krab – musicie podążać za światłem. Ale nie za światłem słońca, tylko za światłem płynącym z waszych serc. Kleksik i Koralcia spojrzeli po sobie z ciekawością.

Razem popłynęli przez ogrody morskich ukwiałów i tunele muszli. Po drodze spotkali małą ośmiorniczkę, która zaplątała się w sieć. Koralcia delikatnie pomogła jej się uwolnić. Ośmiorniczka podziękowała i wskazała im kierunek. – Tam, gdzie woda jest najczystsza, znajdziecie to, czego szukacie – szepnęła.

W końcu dotarli do miejsca, gdzie woda lśniła jak tysiące gwiazd. Przed nimi rozpościerał się ogród z koralowców, które nie były zwykłe – każdy promieniował delikatnym, ciepłym blaskiem. Kiedy Koralcia i Kleksik zbliżyli się, koralowce rozświetliły się jeszcze mocniej. – To skarb – wyszeptała Koralcia. – Ale nie dla nas, tylko dla wszystkich, którzy okazują dobroć.

Kleksik nagle rozpoznał okolicę – to była jego okolica! Zaśpiewał radośnie, a zza koralowca wyłoniła się jego mama. – Dziękuję, Koralciu – powiedział Kleksik. – Dzięki tobie znalazłem nie tylko drogę, ale też przyjaźń. Koralcia poczuła w sercu ciepło jak nigdy dotąd. Wiedziała, że prawdziwe skarby oceanu nie są z pereł ani złota.

Tego wieczoru Koralcia wróciła do swojej kryjówki pod wielkim liściem wodorostów. Zmęczona, ale szczęśliwa, zamknęła oczy. Wokół niej tańczyły maleńkie światełka – wspomnienia przygody. Na niebie nad oceanem zapaliły się pierwsze gwiazdy. Koralcia ziewnęła cichutko i szepnęła: – Dobranoc, oceanie. Dobranoc, przyjaciele. I zapadła w spokojny sen.