Jak świetlna Lusia znalazła swoją gwiazdkę

— Bajka do czytania —

W ciepły wieczór, kiedy słońce schowało się za pagórki, na łące obudziła się mała świetlik Lusia. Miała skrzydełka lśniące jak krople rosy, ale nie chciała jeszcze spać. Chciała świecić, latać i bawić się w chowanego z księżycem.

Lusia fruwała nad krzaczkami malin, gdy zobaczyła myszkę Misię. Myszka ziewnęła ogromnie, położyła się w swojej norki i przykryła listkiem. – Dobranoc, Lusia – szepnęła. – Czas na spanie. Ale Lusia pokręciła główką: – Ja jeszcze nie śpię!

Poleciała dalej, nad stawem. Żabka Kiciusia siedziała na liściu lilii i mrużyła oczka. – Już prawie śpię – powiedziała cicho. – Woda śpiewa mi kołysankę. Lusia znów nie chciała słuchać. – Ja jeszcze mogę pływać w blasku gwiazd!

Kiedy zrobiło się chłodniej, Lusia usiadła na miękkim mchu. Nagle zobaczyła małego jeża. Jeż Ignaś zwijał się w kłębek, chowając nos w kolce. – Czemu ty też idziesz spać? – zapytała Lusia. – Bo każdy ma swoją gwiazdkę, która zaprasza do snu – odpowiedział Ignaś. – Popatrz w górę.

Lusia podniosła główkę. Na niebie świeciła maleńka gwiazdka, tuż obok księżyca. Migała do niej przyjaźnie. – Gdy gwiazdka mruga, to znaczy, że czas na sny – wyjaśnił jeż. – Każdy ma taką swoją. Nawet ty, Lusia.

Lusia patrzyła na gwiazdkę i poczuła, że jej skrzydełka robią się ciężkie. Oczka zaczęły się zamykać. – To prawda – pomyślała. – Moja gwiazdka już na mnie czeka. Usiadła wygodnie na mchu, owinęła się listkiem i zamknęła oczy.

Wtedy gwiazdka zakołysała się delikatnie i wysłała do Lusi ciepły promyk. Ten promyk zamienił się w sen o miodowych chmurkach i tańczących żuczkach. Lusia uśmiechnęła się przez sen.

Nad łąką zapadła cisza. Każdy spał pod swoją gwiazdką. Lusia oddychała spokojnie, a jej świetlisty ogonek migał raz po raz jak mała lampka. Dobranoc, Lusia – szepnęła gwiazdka. Dobranoc, śpij dobrze.