Bajka o małym potworze, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

W kolorowej krainie Potworów, gdzie domki były zrobione z waty cukrowej, a ulice oświetlały świecące grzybki, mieszkał mały potworek o imieniu Bąbelek. Bąbelek był różowy, puchaty i miał wielkie, zielone oczy, w których czasem pojawiały się kropelki niepokoju. Chociaż inne potworki bawiły się wesoło do późna, Bąbelek najbardziej bał się… ciemności.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za lodową górą, a na niebie rozbłyskiwały pierwsze gwiazdy, Bąbelek chował się pod swoją kołderkę z pajęczej przędzy. Drżał, słysząc cichutkie szelesty, które w ciągu dnia były tylko śmiechem wiatru. Mama mówiła mu, że nie ma się czego bać, ale strach miał własne, wielkie oczy – przynajmniej tak się Bąbelkowi zdawało.

Pewnego wieczoru do Bąbelka przyszedł jego przyjaciel, Szeleszczek – zielony potworek z łuszczącą się skórą, który uwielbiał nocne przygody. – Chodź ze mną na łąkę świecących kwiatów – zaproponował Szeleszczek. – Tam zawsze jest jasno! Bąbelek zawahał się, ale w końcu uścisnął miękką łapkę przyjaciela. Wyszli razem w mrok.

Gdy tylko postawili pierwsze kroki poza domem, Bąbelek zobaczył, że ciemność nie jest całkiem czarna. Dookoła unosiły się maleńkie iskierki – to senne robaczki tańczyły w powietrzu, mrugając jak maleńkie latarenki. Szeleszczek zaśmiał się cicho i wskazał na drzewo, które świeciło na niebiesko od wewnątrz. – To drzewo snów – powiedział – jego blask pomaga potworkom śnić o przygodach.

Bąbelek poczuł, jak jego serduszko bije spokojniej. Nagle spod dużego kamienia wyjrzał mały, puszysty stworek – to był Nocniś, który budził się tylko po zachodzie słońca. – Nie bój się – pisnął Nocniś – ja też się bałem, dopóki nie odkryłem, że noc jest po prostu wielkim, miękkim kocykiem, który otula całą krainę. Bąbelek uśmiechnął się nieśmiało.

Razem poszli na łąkę świecących kwiatów. Kwiaty były różowe, fioletowe i złote, a każdy płatek migotał delikatnym blaskiem. Bąbelek poczuł, że to miejsce jest piękne i bezpieczne. – Popatrz – powiedział Szeleszczek – ciemność nie zabrała kolorów, tylko dodała im blasku. Bąbelek rozejrzał się i zobaczył, że przyjaciel ma rację.

Wróciwszy do swojego domku z waty cukrowej, Bąbelek nie schował się już pod kołderkę. Usiadł na parapecie i patrzył na migoczące gwiazdy. Każda z nich wyglądała jak mały, przyjazny uśmiech. Mama pocałowała go w czoło i powiedziała: – Widzisz, synku? Strach to tylko cień, który znika, gdy zapalisz w sercu światło odwagi. Bąbelek przytulił się do mamy i zamknął oczy.

Odtąd, gdy nadchodziła noc, Bąbelek nie bał się już ciemności. Wiedział, że w mroku kryją się świecące kwiaty, przyjaźni Nocnisie i miliony gwiazd, które czuwają nad każdym potworkiem. A gdy kładł się spać, szeptał do siebie: – Dobranoc, ciemności. Dziękuję, że jesteś moim miękkim kocykiem. I zasypiał spokojnie, pod opieką gwiazd.

I tak oto w krainie Potworów nastał spokój. Bąbelek, choć wciąż czasem czuł lekkie drżenie, wiedział już, że strach można oswoić. A dzieci, które słyszą tę opowieść, mogą zapamiętać, że to, czego się boimy, często po prostu czeka, byśmy podali mu rękę. I że noc to nie wróg, ale przyjaciel, który przynosi sny.