Bajka o prawdziwym Mikołaju

— Bajka do czytania —

Zosia miała siedem lat i bardzo lubiła Święta Bożego Narodzenia. Ale w tym roku dręczyło ją jedno pytanie: czy Święty Mikołaj naprawdę istnieje? Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Opowiem ci historię o prawdziwym Mikołaju, który żył dawno temu.”

Dawno, dawno temu, w mieście zwanym Mira, mieszkał pewien biskup o imieniu Mikołaj. Nie był on gruby ani nie miał czerwonego kubraka – nosił prostą suknię i pastorał. Ale miał coś, co czyniło go wyjątkowym: ogromne serce pełne dobroci. Wiedział, że wiele rodzin w jego mieście nie ma pieniędzy na jedzenie ani ubrania, i postanowił im pomagać.

Pewnej nocy, gdy wszyscy spali, Mikołaj zakradł się pod dom pewnej biednej rodziny. Przez uchylone okno wrzucił woreczek ze złotymi monetami. Zrobił to tak cicho, że nikt go nie usłyszał. Rano ojciec rodziny znalazł pieniądze i mógł kupić chleb i ciepłe płaszcze dla swoich dzieci. Mikołaj powtarzał to wiele razy – zawsze potajemnie, zawsze z uśmiechem, bo wiedział, że dobroć nie potrzebuje rozgłosu.

Zosia słuchała z otwartymi ustami. „Ale mamo, czy to znaczy, że Święty Mikołaj to tylko miły pan z brodą?” Mama pokręciła głową. „Nie, kochanie. Prawdziwy Mikołaj nie mieszka w Laponii ani nie jeździ saniami. Mikołaj z Miry uczył nas, że największym prezentem jest pomoc innym. Każdy z nas może być Mikołajem, jeśli tylko zechce podzielić się dobrem.”

Zosia zamyśliła się. Przypomniała sobie, że w jej klasie jest kolega Kuba, który często jest smutny, bo nie ma nowych zabawek. Następnego dnia Zosia postanowiła zrobić coś wyjątkowego. Wzięła swoją ulubioną książkę z obrazkami – tę, którą dostała na urodziny – i zawinęła ją w kolorowy papier. Podczas przerwy podeszła do Kuby i powiedziała: „Mam coś dla ciebie. Może cię rozweselić.”

Kuba spojrzał zaskoczony, a potem uśmiechnął się szeroko. „Dziękuję, Zosiu! To najpiękniejszy prezent, jaki dostałem.” Zosia poczuła w brzuchu ciepło – takie samo, jak wtedy, gdy dostaje się wymarzony podarunek. Zrozumiała, że mama miała rację: prawdziwa magia Mikołaja tkwi w dzieleniu się z innymi.

Wieczorem, przed snem, Zosia usiadła przy oknie i spojrzała w rozgwieżdżone niebo. „Mikołaju z Miry” – szepnęła – „dziękuję, że nauczyłeś mnie, jak dawać radość.” Na niebie zapaliła się pierwsza gwiazdka, jakby ktoś potwierdził, że dobrze zrobiła.

Mama położyła dłoń na ramieniu Zosi i powiedziała cicho: „Widzisz, kochanie? Prawdziwy Mikołaj jest w tobie. I będzie tam zawsze, gdy tylko zechcesz być dobrym dla innych.” Dziewczynka ziewnęła, a jej oczy zrobiły się ciężkie. W ciepłej pościeli zasnęła spokojnie, marząc o uśmiechniętych twarzach i iskierkach w gwiazdach.

Od tamtej pory Zosia co roku w Święta przypomina sobie historię biskupa z Miry. I choć w sklepach pełno jest brodatych Mikołajów w czerwonych strojach, ona wie, że najważniejszy jest ten jeden – ten z dobrego serca, który mieszka w każdym z nas. A kiedy kładzie się spać, szepcze gwiazdom: „Dobranoc, Mikołaju.”