Bajka o piesku, który jeździł koleją

— Bajka do czytania —

Piesek Burek mieszkał w małym, przytulnym domku na skraju lasu. Każdego dnia siadał na werandzie i patrzył, jak daleko stąd pociągi głośno pędzą po torach. Burek bardzo chciał choć raz pojechać koleją – zobaczyć, co jest za zakrętem, i usłyszeć, jak pociąg gwiżdże wesoło.

Pewnego słonecznego poranka Burek postanowił zrobić to, o czym marzył od dawna. Piesek ubrał swoją czerwoną czapkę podróżnika, wziął mały plecaczek i pobiegł na stację. Pociąg stał już na peronie, wielki i błyszczący, a maszynista uśmiechnął się do niego.

– Wsiadaj, piesku! – powiedział maszynista. – Pociąg zaraz rusza w podróż przez zielone łąki i pagórki. Burek wskoczył do wagonu i usiadł przy oknie. Pociąg zaczął jechać, a za oknem migały drzewa, krowy na pastwisku i małe stawy, w których odbijało się niebo.

Burek patrzył i patrzył, a serce biło mu radośnie. Nagle pociąg zatrzymał się na małej stacyjce. Na peronie stała dziewczynka z balonikiem. Piesek spojrzał na nią i przypomniał sobie, że w domu czeka na niego pani Ania – jego najlepsza przyjaciółka, która zawsze daje mu smaczki i głaszcze po łebku.

– Muszę wracać – powiedział Burek cicho do siebie. – Podróż pociągiem jest cudowna, ale najpiękniej jest tam, gdzie ktoś na mnie czeka. Maszynista usłyszał pieska i uśmiechnął się: – Masz rację, Burek. Najważniejsze to wrócić do tych, których kochamy.

Pociąg zawrócił i po chwili znów stanął na tej samej stacji, z której Burek wyruszył. Piesek wysiadł, a na peronie czekała już pani Ania. Przytuliła go mocno i powiedziała: – Dobrze, że jesteś, Burek. Bałam się, że odjedziesz na zawsze.

Burek polizał panią Anię po ręce i spojrzał w niebo. Gwiazdy zaczęły już świecić, a księżyc uśmiechał się srebrzyście. Piesek wiedział, że choć podróż pociągiem była piękna, to najważniejsze jest mieć kogoś, kto czeka w domu.

– Dobranoc, Burek – szepnęła pani Ania, gdy piesek zamknął oczy. – Śpij spokojnie. Wokół zapanowała cisza, tylko daleko za lasem słychać było cichy gwizd pociągu, który jechał dalej, ale Burek już nie musiał z nim jechać – był tam, gdzie chciał być.