Kolorowy most rodzinny

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, tuż pod starym dębem, mieszkała rodzina jeżyków. Był tata Jaś, mama Krysia, mały Igiełka i jego młodsza siostrzyczka Iskierka. Każdego ranka wstawali razem, by cieszyć się słońcem i zapachem mchu. Igiełka był ciekawskim jeżykiem i uwielbiał odkrywać, co kryje się za najbliższym krzakiem.

Pewnego dnia Igiełka zobaczył, że jego przyjaciele z polany - wiewiórka Ruda i zając Bieluś - mają zupełnie inne zwyczaje. Ruda skakała po drzewach, a Bieluś biegał szybciej niż wiatr. Igiełka poczuł się inny: jego kolce nie pozwalały mu skakać wysoko, a nóżki nie były tak szybkie. Zmartwiony wrócił do norki pod dębem.

Mama Krysia zobaczyła synka smutnego i zapytała: „Co ci jest, Igiełko?”. Igiełka westchnął: „Mamo, dlaczego nie jestem taki jak Ruda albo Bieluś? Oni potrafią robić tyle fajnych rzeczy, a ja mam tylko kolce”. Mama przytuliła go mocno i powiedziała: „Każdy z nas jest wyjątkowy na swój sposób. Chodź, pokażę ci coś”.

Mama zaprowadziła Igiełkę na polanę, gdzie rosły kolorowe kwiaty. „Spójrz” – powiedziała – „każdy kwiat jest inny: róża ma kolce, stokrotka jest delikatna, a mak ma płatki cienkie jak mgła. Ale wszystkie tworzą piękny ogród. Tak samo w naszej rodzinie: każdy ma coś specjalnego”.

Igiełka spojrzał na kwiaty i zrozumiał, że różnorodność jest piękna. „A co ja mam specjalnego?” – zapytał. Mama uśmiechnęła się: „Twoje kolce sprawiają, że jesteś bezpieczny, gdy idziesz przez las. A twoje serce jest wielkie, bo zawsze chcesz pomagać innym”.

Tata Jaś, który właśnie wrócił z szukania żołędzi, dołączył do rozmowy: „Widziałem dziś, jak Igiełka niósł malutkiego ślimaka, który zgubił drogę do domu. To dowód, że masz w sobie siłę i dobroć”. Igiełka poczuł dumę. Już nie chciał być kimś innym – chciał być sobą.

Wieczorem cała rodzina usiadła razem na mchu. Iskierka opowiedziała swoją historię: „A ja myślałam, że jestem za mała, żeby zbierać liście z tatą. Ale tata powiedział, że małe rączki najlepiej zbierają maleńkie listki!”. Wszyscy się roześmiali. Igiełka poczuł, że w rodzinie nie trzeba być idealnym – wystarczy być sobą.

Od tego dnia Igiełka bawił się z Rudą i Bielusiem, ale nie porównywał się do nich. Kiedy wiewiórka skakała, on zwijał się w kulkę i toczył się po trawie, co było jego własną sztuczką. Bieluś zaś nauczył go, jak biegać zygzakiem między drzewami. Każdy miał coś do dania drugiemu.

Nastał wieczór. Księżyc wisiał nad lasem jak srebrna lampa. Igiełka leżał w swojej norce obok mamy i taty. „Mamo, tato – szepnął – dziękuję, że jesteście moi”. Mama Krysia pogłaskała go po kolcach i powiedziała: „Zawsze będziemy razem, kochanie. Rodzina to najpiękniejszy most, który łączy serca”. Igiełka zamknął oczy i słyszał, jak wiatr szumi kołysankę. Wkrótce zasnął spokojnie, czując, że jest kochany takim, jakim jest.