Złoty warkocz Roszpunki

— Bajka do czytania —

W małej wiosce otoczonej lasami mieszkała niezwykła dziewczynka o imieniu Roszpunka. Jej największym skarbem był długi, lśniący, złoty warkocz, sięgający aż do ziemi. Ale Roszpunka słynęła nie tylko z pięknych włosów - miała też dobre serce, którym dzieliła się z każdym, kogo spotkała.

Pewnego dnia do wioski przybyła stara kobieta, która bardzo zachwyciła się warkoczem Roszpunki. Poprosiła dziewczynkę, by pozwoliła jej go dotknąć. Roszpunka, choć nieco nieśmiała, zgodziła się, bo od małego uczono ją dzielenia się dobrem. Stara kobieta okazała się jednak czarownicą, która od dawna szukała tak pięknych włosów.

Zła czarownica porwała Roszpunkę i zamknęła ją w wysokiej wieży bez drzwi. Jedynym sposobem, by się do niej dostać, było zawołanie: 'Roszpunko, Roszpunko, opuść swój złoty warkocz!' Dziewczynka była bardzo smutna, ale nie traciła nadziei. Codziennie śpiewała piękne piosenki, które roznosiły się po całej okolicy.

Pewnego dnia jej śpiew usłyszał młody książę, który akurat przejeżdżał przez las. Zauroczony pięknym głosem, postanowił odnaleźć źródło tej melodii. Gdy dotarł pod wieżę, zobaczył złoty warkocz spływający z góry. Powtórzył magiczne słowa i wspiął się po włosach Roszpunki.

Gdy książę zobaczył Roszpunktę, od razu zrozumiał, że jej prawdziwe piękno tkwi nie tylko w warkoczu, ale przede wszystkim w jej dobrym sercu. Postanowił pomóc jej uciec z wieży. Razem wymyślili sprytny plan - następnym razem, gdy czarownica przyjdzie, Roszpunka miała użyć długiego sznura zamiast swoich włosów.

Gdy czarownica pojawiła się następnego dnia, Roszpunka wykonała plan. Zamiast warkocza opuściła mocny sznur, po którym wspięła się czarownica. Gdy tylko znalazła się na górze, książę szybko pomógł Roszpunce zejść po drabinie, którą wcześniej przygotował. Uciekli razem, zostawiając złą czarownicę zamkniętą w wieży.

Roszpunka i książę wrócili do wioski, gdzie wszyscy bardzo się ucieszyli z powrotu dziewczynki. Okazało się, że czarownica straciła swoją moc, gdyż pochodziła ona z zazdrości o piękno innych. Roszpunka zaś nauczyła się, że prawdziwe piękno to dobroć i odwaga, a nie tylko wygląd zewnętrzny.

Od tamtej pory Roszpunka dzieliła się swoją mądrością z innymi dziećmi. Jej złoty warkocz nadal lśnił w słońcu, ale teraz wszyscy wiedzieli, że największym skarbem dziewczynki jest jej dobre serce. Wieczorami śpiewała kołysanki, które usypiały całą wioskę, niosąc spokój i radość.