Bajka o małej rybce, która chciała być kolorowa

— Bajka do czytania —

W błękitnym, krystalicznie czystym jeziorze, gdzie woda mieniła się kolorami tęczy, mieszkała mała rybka o imieniu Luna. Luna była szara i niepozorna, ale marzyła, by być tak kolorowa jak inne rybki. Każdego ranka patrzyła z zachwytem na łuski swoich przyjaciół, które błyszczały jak klejnoty.

Luna pływała wśród korali i wodnych roślin, obserwując rybki o łuskach w odcieniach czerwieni, żółci i błękitu. Najbardziej podziwiała Złotkę, której ogon mienił się jak zachód słońca. – Gdybym tylko mogła być taka piękna – wzdychała Luna, chowając się za kamieniem.

Pewnego dnia Luna spotkała starą, mądrą żółwicę o imieniu Stella. Stella miała skorupę pokrytą muszelkami i zawsze uśmiechała się życzliwie. – Dlaczego jesteś smutna, mała rybko? – zapytała Stella. Luna opowiedziała jej o swoim marzeniu. Stella pokiwała głową i powiedziała: – Prawdziwe piękno nie zawsze jest widoczne na pierwszy rzut oka.

Luna nie do końca zrozumiała słowa Stelli, ale postanowiła, że zrobi wszystko, by stać się kolorowa. Poszukała więc zaczarowanych jagód rosnących na dnie jeziora. Znalazła je wśród wodorostów – były czerwone i soczyste. Zjadła jedną, potem drugą, ale jej łuski wcale nie zmieniły koloru.

Zniechęcona Luna popłynęła dalej. Spotkała raka o imieniu Krabuś, który niósł na plecach kolorowe kamyki. – Krabusiu, czy możesz pożyczyć mi trochę kolorów? – poprosiła. Krabuś uśmiechnął się i dał jej kilka muszelek. Luna przyczepiła je do siebie, ale muszelki szybko odpadały, a Luna czuła się jeszcze bardziej smutna.

Wtedy zza skały wypłynął mały, chory konik morski. Trząsł się z zimna i wyglądał na bardzo słabego. Luna bez wahania podpłynęła do niego. – Pomogę ci – powiedziała cicho. Owinęła go swoimi płetwami i ogrzała go swoim ciałem. Konik morski uśmiechnął się słabo i zasnął spokojnie.

Gdy konik morski obudził się, poczuł się znacznie lepiej. – Dziękuję ci, Lunoo – szepnął. – Jesteś najpiękniejszą rybką, jaką kiedykolwiek spotkałem. Luna spojrzała na swoje odbicie w wodzie i zobaczyła, że jej łuski delikatnie połyskują – nie były kolorowe, ale promieniowały ciepłym, złotym blaskiem.

Stella, która obserwowała wszystko z daleka, podpłynęła do Luny. – Widzisz? – powiedziała. – Twoje dobre serce sprawiło, że stałaś się wyjątkowa. Piękno pochodzi z wnętrza, a ty masz go pod dostatkiem. Luna uśmiechnęła się i od tej pory nigdy więcej nie martwiła się o swój wygląd.

Od tego dnia Luna pływała po jeziorze z dumą i radością. Pomagała każdemu, kto potrzebował wsparcia – małym rybkom, które zgubiły drogę, i smutnym żabkom. Wszyscy mówili, że Luna jest najpiękniejszą rybką w całym jeziorze, a ona wiedziała, że to prawda, bo piękno nosiła w sercu.