Rycerz, który naprawiał gwiazdy

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie, gdzie niebo było tak blisko, że można było dosięgnąć chmur, mieszkał mały rycerz o imieniu Florek. Nie był on jednak zwykłym rycerzem – zamiast miecza nosił przy pasie mały młotek i woreczek ze srebrnymi gwoździkami.

Florek mieszkał w zamku na wzgórzu, ale nigdy nie walczył ze smokami ani nie ścigał czarnoksiężników. Jego wielką pasją było patrzenie w niebo. Każdej nocy siadał na wieży i liczył gwiazdy. Pewnego wieczoru zauważył, że jedna z gwiazd migocze słabiej i jakby się chwieje.

„Coś jest nie tak” – szepnął Florek i postanowił sprawdzić. Wdrapał się po drabinie na sam czubek wieży, a stamtąd – hop! – wskoczył na obłok. Obłok był miękki jak pierzyna i uniósł go wysoko, aż do miejsca, gdzie gwiazdy wisiały na cieniutkich, srebrnych niteczkach.

I rzeczywiście: jedna z niteczek była prawie zerwana. Gwiazda smutno mrugała, bojąc się, że spadnie. Florek wyjął swój mały młoteczek i srebrny gwoździk, i bardzo ostrożnie przybił niteczkę z powrotem. Gwiazda zajaśniała radośnie i zaśpiewała cichutką piosenkę.

Od tej nocy Florek co wieczór wyruszał w niebo. Naprawiał gwiazdy, które się chwiały, prostował księżyc, gdy był krzywy, i czyścił chmurki, żeby były puszyste. Inni rycerze śmiali się z niego: „Gdzie twój miecz? Gdzie zbroja?” – wołali. Ale Florek tylko się uśmiechał.

Pewnej nocy wielka burza zerwała aż sto gwiazd. Niebo zrobiło się ciemne i smutne. Wszyscy rycerze chwycili za miecze, ale nie wiedzieli, co robić. Tylko Florek wziął swój młoteczek, woreczek gwoździ i wsiadł na obłok. Pracował całą noc, a rano niebo znów lśniło.

Wtedy inni rycerze zrozumieli, że nie każdą walkę wygrywa się mieczem. Czasem trzeba naprawiać to, co się zepsuło, i pomagać tym, którzy są słabsi. Florek został mianowany Strażnikiem Nieba, a każdego wieczoru, przed snem, dzieci z całej krainy patrzyły w gwiazdy i dziękowały mu za ich blask.

A gdy Florek wracał do swojego zamku, zmęczony, ale szczęśliwy, kładł się na miękkim obłoku i zasypiał, kołysany przez wiatr. Nad nim migotały wszystkie naprawione gwiazdy, a jedna z nich – ta pierwsza – świeciła najjaśniej, jakby mówiła: „Dobranoc, dzielny rycerzu”.