Rycerz i most pełen uśmiechów

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej zielonych wzgórz i kolorowych łąk, mieszkał rycerz o imieniu Bartek.

Bartek nie był jednak zwykłym rycerzem. Podczas gdy inni rycerze ćwiczyli walkę na miecze i dosiadali rżących rumaków, Bartek najchętniej spędzał czas w kuchni, piekąc pyszne, puszyste ciastka. Jego zbroja często pachniała wanilią, a hełm służył mu za miskę do wyrabiania ciasta.

Pewnego dnia król wezwał Bartka do zamku. "Bartku," powiedział król, "nasz ukochany most nad rwącą rzeką został zajęty przez smoka. Nikt nie może przejść na drugą stronę. Musisz go przepędzić!" Bartek westchnął. Nie chciał walczyć, ale musiał być posłuszny królowi.

Spakował więc swój najlepszy fartuch kuchenny, garść mąki i cukru, i wyruszył w drogę. Gdy dotarł do mostu, zobaczył ogromnego, zielonego smoka, który siedział smutny na środku. Smok nie zionął ogniem, tylko cicho pociągał nosem.

"Dzień dobry, smoku," powiedział Bartek, podchodząc bliżej. "Dlaczego jesteś taki smutny?" Smok zdziwił się, że rycerz nie wyciąga miecza. "Bo nikt nie chce się ze mną bawić," odpowiedział smok. "Wszyscy się mnie boją. A ja tak lubię zapach ciastek!"

Bartek uśmiechnął się. "Mam dla ciebie propozycję. Upieczemy razem ciastka! Ty rozniecisz mały, ciepły ogień, a ja przygotuję ciasto." Smok aż podskoczył z radości. Razem nazbierali jagód, a Bartek wyjął swoją tajną mieszankę mąki i miodu.

Wkrótce most wypełnił się cudownym zapachem pieczonych ciastek. Ludzie z obu stron rzeki, zaciekawieni, zaczęli podchodzić. Smok okazał się łagodny i pomocny. Każdy dostał po ciepłym ciasteczku. Most stał się miejscem spotkań, a nie walki.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Bartek i smok usiedli na moście, patrząc na gwiazdy. "Widzisz," powiedział Bartek, "prawdziwa odwaga to nie walczyć, ale znajdować sposób, by wszyscy byli szczęśliwi." Smok uśmiechnął się szeroko.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad mostem, a gwiazdy migotały jak okruszki ciastek, Bartek wrócił do swojego zamku. Położył się spać, a w snach unosił się zapach wanilii i przyjaźni. Wszystko było dobrze, cicho i spokojnie.