Rycerz Ambroży i przyjazny smok

— Bajka do czytania —

W małym królestwie, gdzie zamki były z piernika, a rzeki płynęły sokiem malinowym, mieszkał rycerz Ambroży. Nie był to zwykły rycerz – zamiast nosić ciężką zbroję i machać mieczem, wolał podlewać stokrotki i rozmawiać z motylami. Każdego ranka zakładał swój ulubiony zielony płaszcz i szedł do ogrodu, gdzie rosły kwiaty wszystkich kolorów tęczy.

Pewnego dnia do zamku przybiegł zdyszany goniec. – Wielki smok zjawił się w dolinie! – krzyknął. – Straszy mieszkańców i zjada wszystkie truskawki! Król zarządził, że trzeba go pokonać. Wszyscy rycerze chwycili za miecze, ale Ambroży tylko westchnął. – Może smok wcale nie jest straszny – szepnął do siebie i ruszył w stronę doliny.

Kiedy dotarł na miejsce, zobaczył ogromnego, błękitnego smoka, który siedział na łące i... płakał. Łzy wielkie jak krople deszczu spływały po jego łuskach. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Ambroży. Smok podniósł głowę i pociągnął nosem. – Nikt nie chce się ze mną bawić – powiedział. – Myślą, że jestem straszny, a ja tylko chciałem zjeść trochę truskawek.

Ambroży usiadł obok smoka. – Ja też nie lubię walki – wyznał. – Wolę sadzić kwiaty i patrzeć, jak rosną. Smok uśmiechnął się nieśmiało. – Naprawdę? Ja uwielbiam patrzeć, jak kwiaty rosną, ale zawsze je przypadkiem zdmuchuję, gdy kichnę. Obaj wybuchnęli śmiechem. Postanowili razem wrócić do zamku i pokazać wszystkim, że smok jest przyjazny.

Gdy weszli na dziedziniec, rycerze podnieśli miecze, a księżniczka Zosia schowała się za wiadrem. – Nie bójcie się! – zawołał Ambroży. – To jest Florek, mój nowy przyjaciel. On tylko chciał zjeść truskawki, a nie walczyć. Florek machnął ogonem i delikatnie puścił mały obłoczek dymu, który ułożył się w kształt serca. Wszyscy odetchnęli z ulgą.

Król ogłosił, że smok Florek może zamieszkać w ogrodzie zamkowym. Ambroży nauczył go, jak podlewać kwiaty bez kichania, a Florek pomagał przenosić ciężkie donice i ogrzewać mleko dla kociąt. Mieszkańcy pokochali smoka, a dzieci przychodziły do niego po rady, jak być dobrym i odważnym.

Od tamtej pory w królestwie nikt nie bał się smoków, a każdy rycerz wiedział, że prawdziwa siła nie tkwi w mieczu, ale w sercu gotowym pomagać. Ambroży i Florek zostali najlepszymi przyjaciółmi i każdego wieczoru siadali na wzgórzu, by patrzeć, jak słońce chowa się za górami, a na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy.

– Czas spać, Florek – powiedział Ambroży, ziewając. Smok zwinął się w kłębek obok niego, a jego ogon delikatnie otulił rycerza jak ciepły koc. Gwiazdy migotały nad nimi, a z oddali dochodził szum malinowej rzeki. W zamku wszyscy już spali, a cisza otuliła królestwo niczym puchowa kołdra. Dobranoc, Ambroży. Dobranoc, Florek. Dobranoc, mały czytelniku.