Kredki na start

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, wśród zielonych pagórków, mieszkała dziewczynka o imieniu Julka. Julka kochała rysować wszystko, co widziała za oknem: drzewa, kwiaty, chmury i motyle. Pewnego dnia w szkole ogłoszono wielkie wydarzenie – Zawody w Rysowaniu Natury! Ale to nie były zwykłe zawody – trzeba było biegać, skakać i wędrować, aby znaleźć najlepsze miejsca do rysowania.

Julka od zawsze nosiła w plecaczku kredki i mały notes. Kiedy inni biegali po boisku, ona siadała na ławce i rysowała wiewiórki. Mama często mówiła: „Julko, ruszaj się trochę!”. Ale Julka odpowiadała: „Ja się ruszam – moje ręce tańczą po papierze!”.

Aż tu nagle pani nauczycielka ogłosiła: „Dzieci, mamy nową olimpiadę! To będą Sportowe Zawody w Rysowaniu Natury. Każdy dostanie mapę i będzie musiał pobiec do różnych punktów, narysować to, co zobaczy, i wrócić na metę. Kto zrobi najpiękniejszy rysunek i wróci najszybciej, wygrywa!”. Julka z zapałem klasnęła w dłonie – połączy się jej dwie ulubione rzeczy: rysowanie i bieganie!

Przygotowania zaczęły się od razu. Julka wybrała najwygodniejsze buty, do plecaka włożyła kredki, gumkę i małą butelkę wody. Tata narysował jej na dłoni strzałkę, żeby nie zgubiła się w lesie. „Pamiętaj – nie chodzi o to, by być pierwszą, ale by cieszyć się przygodą” – powiedział.

W dniu zawodów na starcie stanęło dziesięcioro dzieci. Sędzia zagwizdał i wszyscy ruszyli. Julka biegła w stronę łąki, gdzie mapa wskazywała „Punkt A – najpiękniejszy kwiat”. Po drodze minęła Tomka, który pędził jak wiatr, i Zosię, która już rozłożyła kredki nad strumykiem. Julka nie spieszyła się – chciała znaleźć coś naprawdę wyjątkowego.

Na łące zobaczyła ogromną stokrotkę, wokół której krążył motyl. Szybko wyjęła notes i zaczęła rysować. Nagle zerwał się wiatr i porwał kartkę! „O nie!” – krzyknęła Julka i pobiegła za nią przez całą łąkę. To był niezły sprint – przeskoczyła kamyk, ominęła krzak i w końcu złapała papier tuż przy płocie. „Uff, udało się!” – odetchnęła i wróciła, by dokończyć rysunek.

Potem były kolejne punkty: „Wielki dąb”, „Śpiewający ptak” i „Złote pole”. Julka biegała, rysowała, a przy każdym postoju robiła coś nowego – raz usiadła pod drzewem, raz położyła się na trawie, by narysować chmury. Inne dzieci już dawno wróciły na metę, ale Julka wcale się nie martwiła. Czuła, że jej nogi są silne, a ręce lekkie jak piórka.

W końcu dotarła na metę z uśmiechem od ucha do ucha. Sędzia obejrzał jej rysunek – stokrotkę z motylem, dąb z wiewiórką, ptaka na gałęzi i złote pole pełne maków. „Jaki piękny!” – powiedział. Julka nie wygrała, bo zajęła ostatnie miejsce pod względem czasu. Ale dostała specjalną nagrodę od wszystkich dzieci – brawa i uściski.

Wieczorem Julka wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Zjadła kolację i poszła do swojego pokoju. Otworzyła okno i spojrzała w gwiazdy. Na biurku leżał jej notes pełen rysunków. „Dzisiaj byłam i sportowcem, i artystką” – szepnęła. Potem położyła się do łóżka, zamknęła oczy i marzyła o kolejnej przygodzie, w której kredki tańczą, a nogi pędzą jak wiatr. Dobranoc, Julko.