Zajączek Franek i jego wyjątkowe ucho

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolinie mieszkał zajączek o imieniu Franek. Jego futerko było miękkie i białe jak puch mniszka, a oczy błyszczały jak dwa czarne groszki. Jednak Franek różnił się od innych zajączków – jedno uszko miał wesoło sterczące do góry, a drugie smutno opadające na dół. Inne zajączki często się z niego śmiały i nazywały go Kulfonem.

Każdego ranka Franek próbował naprawić swoje uszko. Stawał na palcach, potrząsał głową, a nawet wieszał się na gałęzi, żeby je wyprostować. Nic jednak nie pomagało. Uszko zawsze wracało do swojego opadającego kształtu. Franek czuł się smutny i samotny. – Dlaczego nie mogę być taki jak wszyscy? – wzdychał, patrząc na kolegów skaczących po łące.

Pewnego dnia, gdy Franek siedział pod starym dębem, podszedł do niego najmądrzejszy mieszkaniec lasu – stary jeż Jerzy. – Widzę, że martwisz się swoim uszkiem – powiedział przyjaźnie. – A wiesz, że każda inność to skarb? Franek pokręcił głową z niedowierzaniem. – Chodź ze mną, coś ci pokażę – zaproponował jeż i ruszył w stronę polany.

Na polanie rosły najpiękniejsze kwiaty w całej dolinie. Jerzy wskazał na biały tulipan. – Popatrz, ten kwiat ma płatek w innym kształcie. Czy przez to jest mniej piękny? – Nie – szepnął Franek. – A widzisz tę gwiazdkę na niebie? Jest jaśniejsza od innych i nikt nie mówi, że jest brzydka. Każdy ma coś specjalnego, Franku. Ty też.

Franek wrócił do domu zamyślony. Wieczorem, gdy księżyc wstał wysoko, położył się na mchu. Nagle usłyszał delikatny dźwięk – jakby szelest trawy rosnącej. To było bardzo ciche i słodkie. Franek nadstawił opadające ucho i usłyszał jeszcze wyraźniej. – To dźwięk, którego inni nie słyszą! – ucieszył się. Odkrył, że jego opadające ucho potrafi słuchać inaczej – głębiej i uważniej.

Nazajutrz Franek opowiedział o swoim odkryciu innym zającom. Pokazał im dźwięk rosnącej trawy, szelest spadających liści i ciszę poranka. Zajączki zrozumiały, że Franek ma dar, którego one nie mają. Przestały się śmiać i zaczęły podziwiać jego wyjątkowe ucho. Franek uśmiechnął się szeroko – po raz pierwszy poczuł, że jest dumny ze swojej inności.

Gdy zapadł wieczór, Franek wrócił do swojej norki. Księżyc srebrzył się na niebie, a gwiazdy mrugały przyjaźnie. Franek położył się i przytulił swoje opadające ucho do poduszki. Było mu ciepło i dobrze. – Jesteś wyjątkowe – szepnął do ucha. I zasnął smacznie, słysząc w snach muzykę gwiazd.