Samolocik Franek i tajemnica chmur

— Bajka do czytania —

Mały samolocik Franek mieszkał na lotnisku wśród wielkich, srebrnych maszyn. Każdego dnia patrzył, jak startują i lądują, marząc o własnej przygodzie. Niestety, inne samoloty mówiły, że jest za mały, by polecieć wysoko w chmury. Franek czuł się smutny, ale nie poddawał się.

Pewnego ranka na lotnisko przyleciała stara, zmęczona mewa. „Pomocy!” – zawołała. „Mój przyjaciel, mały bocian, utknął na szczycie najwyższej góry. Nie mogę go uratować, bo mam zbyt ciężkie skrzydła.” Wielkie samoloty pokręciły śmigłami: „To nie nasza sprawa, mamy swoje loty.” Franek jednak poczuł, że musi pomóc.

„Ja polecę!” – powiedział cicho, ale stanowczo. Inne samoloty zaśmiały się: „Ty? Jesteś za mały, nie udźwigniesz nawet małego ptaszka.” Franek nie zraził się. Sprawdził swoje silniki, napełnił bak odrobiną paliwa i pomachał mewie: „Pokaż mi drogę!” Mewa pokiwała głową i wzbiła się w powietrze.

Franek wzniósł się nad lotnisko. Słońce świeciło jasno, a wiatr delikatnie kołysał jego skrzydłami. Leciał coraz wyżej, mijając pierwsze, puszyste chmury. Czuł się dumny, choć trochę się bał. Nagle zobaczył przed sobą wielką, ciemną chmurę burzową. „Muszę być odważny” – szepnął do siebie.

Przebijając się przez chmurę, Franek usłyszał grzmoty i zobaczył błyskawice. Jego małe skrzydła drżały, ale myślał o bocianie, który czeka na pomoc. Wykonał zwrot, ominął największe krople deszczu i po chwili znów leciał w błękitnym niebie. Za nim została tylko szara mgła.

W końcu ujrzał górę – jej szczyt lśnił w słońcu. Na samej górze siedział mały bocian, trzęsąc się z zimna. Franek ostrożnie podleciał i delikatnie chwycił bociana swoim małym hakiem. „Trzymaj się mocno!” – zawołał. Bocian uśmiechnął się słabo i objął skrzydłami kadłub samolocika.

Franek powoli, ale pewnie zaczął zniżać lot. Czuł, jak silniki pracują z całej siły. Bocian ważył niewiele, ale lot był trudny. Jednak Franek nie poddawał się – wiedział, że przyjaciel potrzebuje go. Po kilku minutach bezpiecznie wylądowali na lotnisku. Wszystkie samoloty patrzyły z podziwem.

„Uratowałeś go!” – zawołała mewa. Wielkie samoloty podeszły do Franka i powiedziały: „Przepraszamy, myliliśmy się. Nie liczy się wielkość, tylko dobre serce.” Franek uśmiechnął się szeroko. Od tego dnia był najszczęśliwszym samolocikiem na lotnisku. Każdego ranka witał bociana i mewę, a one machały mu skrzydłami.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzontem, Franek stał na pasie startowym i patrzył w gwiazdy. Wiedział, że nawet najmniejszy może dokonać wielkich rzeczy. Jego silniki cicho nuciły kołysankę, a on zasnął spokojnie, marząc o kolejnych przygodach wśród przyjaciół.