Bajka o San Jose, gdzie słońce tańczy z marzeniami

— Bajka do czytania —

W ciepłym, słonecznym San Jose, gdzie palmy tańczyły na wietrze, a ulice pachniały pomarańczami i kwiatami, mieszkała mała Luna. Luna miała pięć lat i wielkie marzenie: chciała zobaczyć, jak słońce tańczy na dachach domów.

Każdego ranka Luna siadała na schodkach swojego różowego domku i patrzyła, jak słońce wstaje nad wzgórzami. „Mamo, dlaczego słońce zawsze tańczy tylko wysoko?” – pytała. Mama uśmiechała się i mówiła: „Może dlatego, że jeszcze nie pokazałaś mu swojego tańca.”

Pewnego dnia Luna postanowiła, że zaprosi słońce do wspólnego tańca. Wzięła kolorowe chusty i pobiegła do parku. Ale słońce było bardzo wysoko. „Jak mam do ciebie dotrzeć?” – westchnęła. Wtedy usłyszała cichy głos: „Spróbuj tańczyć tak, jakbyś już była na niebie.”

To był ptaszek o imieniu Pipo, który mieszkał w koronie starej palmy. „Mam pomysł” – zaćwierkał Pipo. „W San Jose jest stare wzgórze, z którego widać całe miasto. Może stamtąd słońce zobaczy twój taniec.” Luna podziękowała i pobiegła w stronę wzgórza.

Po drodze spotkała ogrodnika pana Carlosa, który podlewał kwiaty. „Dokąd tak spieszysz, mała?” – zapytał. „Chcę tańczyć ze słońcem!” – odpowiedziała Luna. Pan Carlos podał jej małą doniczkę z żółtym kwiatem. „Weź go ze sobą. Kwiaty lubią słońce, a słońce lubi kwiaty.”

Luna wspięła się na wzgórze, a Pipo leciał obok. Kiedy stanęła na szczycie, zobaczyła całe San Jose: domy w kolorze pomarańczy, zielone wzgórza i błękitne niebo. Rozłożyła chusty i zaczęła tańczyć. Tańczyła jak wiatr, jak liście, jak kwiaty. A wtedy stało się coś magicznego.

Słońce zaczęło schodzić niżej, jakby chciało lepiej widzieć. Jego promienie otuliły Lunę, a ona poczuła, że tańczy razem ze światłem. Kwiat od pana Carlosa rozkwitł, a Pipo zaśpiewał najpiękniejszą piosenkę. Luna zrozumiała, że marzenia nie muszą być daleko – wystarczy je zaprosić do siebie.

Gdy słońce powoli chowało się za wzgórza, Luna wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Mama otuliła ją kocem i powiedziała: „Widziałam twój taniec z daleka. Byłeś piękny.” Luna zamknęła oczy, a w jej głowie wciąż tańczyły złote promienie. „Dobranoc, słońce” – szepnęła i zasnęła spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie mogła tańczyć.