Bajka o Saturnie

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w Układzie Słonecznym, tam gdzie gwiazdy migoczą jak małe latarenki, mieszkał sobie wielki, piękny Saturn. Miał on wokół siebie wspaniałe, lśniące pierścienie, które tańczyły wokół niego jak kolorowe wstążki. Saturn był dumny ze swoich pierścieni, ale czasami czuł się samotny.

Inne planety często mu dokuczały. Jowisz mówił: 'Jesteś taki dziwny z tymi obręczami!'. Mars chichotał: 'Wyglądasz jak z zawiązaną kokardą!'. Saturn spuszczał głowę i myślał, że może rzeczywiście jest inny i niepasujący.

Pewnego wieczoru, gdy Saturn smutno patrzył w przestrzeń, przyleciała do niego mała, błyszcząca gwiazdka. Miała na imię Iskierka. 'Dlaczego jesteś smutny, Saturnie?' – zapytała cichutko.

Saturn westchnął: 'Inne planety śmieją się z moich pierścieni. Mówią, że jestem dziwny.' Iskierka uśmiechnęła się i powiedziała: 'Ależ twoje pierścienie są piękne! Każdy z nich to inna historia. Spójrz, ten jest z lodu, ten z pyłu, a ten z maleńkich kamieni. One wszystkie tańczą wokół ciebie, bo cię kochają.'

Saturn spojrzał na swoje pierścienie z nową ciekawością. Zobaczył, że każdy pierścień ma inny kolor i inaczej błyszczy. Iskierka dodała: 'Nie musisz być taki jak inne planety. Jesteś wyjątkowy właśnie dlatego, że masz pierścienie. One czynią cię pięknym.'

Od tego dnia Saturn przestał się martwić. Zaczął bawić się ze swoimi pierścieniami, kręcić je w kółko i śpiewać im piosenki. Inne planety też zobaczyły, jak bardzo są one wyjątkowe i przestały się śmiać.

Kiedy zapadła noc, Saturn położył się wygodnie, a jego pierścienie otuliły go jak miękki koc. Gwiazdy na niebie zaczęły mrugać do niego przyjaźnie. Saturn zamknął oczy i szepnął: 'Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, pierścienie.' I zasnął spokojnie, otoczony ciszą i blaskiem gwiazd.