Bajka o siedmiu koźlątkach i zaczarowanym dzwoneczku

— Bajka do czytania —

Daleko, za zielonym pagórkiem, w małym domku z czerwonym dachem mieszkało siedem małych koźlątek. Każde z nich było inne – jedno lubiło skakać, drugie jeść truskawki, trzecie słuchać szumu wiatru. Ale wszystkie kochały swoją mamę i swój przytulny domek.

Pewnego dnia mama kozia musiała iść do lasu po jagody. Zanim wyszła, powiedziała: – Moje kochane koźlątka, pamiętajcie: nie otwierajcie drzwi nikomu obcemu. A jeśli będzie wam smutno, zadzwońcie tym zaczarowanym dzwoneczkiem. – I dała im mały, srebrny dzwoneczek, który cicho dzwonił: dzyń-dzyń.

Koźlątka zostały same. Na początku bawiły się wesoło: jedno skakało, drugie tańczyło, trzecie rysowało kredą na podłodze. Ale po chwili zrobiło się cicho. Najmniejsze koźlątko, Tygrysek, spojrzało na dzwoneczek i szepnęło: – Może zadzwonimy? – Inne koźlątka pokiwały głowami.

Gdy dzwoneczek zadzwonił, z nieba spłynęła złota mgiełka. W mgiełce pojawił się mały, uśmiechnięty duszek. – Jestem Dzwoneczek – powiedział. – Przyszedłem, bo wołaliście. Czego potrzebujecie? – Chcemy, żeby było wesoło! – zawołały koźlątka chórem.

Duszek klasnął w dłonie i w pokoju pojawiły się kolorowe baloniki, które same tańczyły w powietrzu. Koźlątka zaczęły je łapać i chichotać. Najstarsze koźlątko, Mela, zaproponowało: – Zróbmy zawody, kto złapie najwięcej! – I wszystkie biegały, skakały i bawiły się razem.

Nagle usłyszały pukanie do drzwi. – Puk-puk! – To ja, wilk! – rozległ się gruby głos. Koźlątka zamarły. Ale Mela szybko powiedziała: – Pamiętajcie, co mówiła mama! – I wszystkie schowały się za wielką, pluszową kanapą. Wilk pukał i pukał, ale drzwi były zamknięte.

Wtedy Mela wzięła dzwoneczek i zadzwoniła jeszcze raz. Dzwoneczek duszek pojawił się natychmiast. – Nie martwcie się – powiedział. – Wasza odwaga i to, że jesteście razem, to największa siła. – I zamienił pukanie wilka w cichy szelest liści. Wilk zdziwiony poszedł sobie do lasu.

Kiedy mama wróciła, koźlątka opowiedziały jej wszystko. Mama przytuliła każde z osobna i powiedziała: – Widzicie, jak ważne jest, by trzymać się razem? Wasza jedność sprawiła, że wilk odszedł. – A potem wszystkie usiadły na podłodze, trzymając się za kopyta, i patrzyły, jak za oknem zapadają gwiazdy.