Bajka o skarbie, który nie był złotem

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka Zosia, Tomek i mały Kuba znaleźli na strychu starego domu zmiętą, pożółkłą mapę. Narysowane na niej były strzałki, krzyżyki i tajemnicze znaczki. – To mapa skarbów! – krzyknął podekscytowany Tomek. – Musimy wyruszyć na poszukiwania! – dodała Zosia, a Kuba z radości podskoczył.

Mapa prowadziła przez las, w którym rosły wysokie sosny i kolorowe kwiaty. Dzieci zabrały ze sobą plecaki, kanapki i butelkę wody. Po drodze spotkały wiewiórkę, która chowała orzechy pod wielkim kamieniem. – Może to znak? – zastanawiał się Tomek. – Sprawdźmy pod kamieniem! – zawołała Zosia. Razem odsunęli kamień i znaleźli małe, drewniane pudełeczko z pierwszą wskazówką: „Aby znaleźć skarb, trzeba być odważnym.”

Dzieci ruszyły dalej, aż dotarły do wartkiego strumienia. Na drugim brzegu leżał kolejny kamień z wyrytą strzałką. – Jak przejdziemy? – zmartwił się Kuba. – Może zbudujemy most z gałęzi? – zaproponowała Zosia. Pracując razem, ułożyli kłody i kamienie, tworząc bezpieczną ścieżkę. Gdy dotarli na drugą stronę, znaleźli drugą wskazówkę: „Aby znaleźć skarb, trzeba być pomocnym.”

Wkrótce ścieżka zaprowadziła ich na polanę, gdzie stała stara, drewniana szopa. Drzwi były zamknięte na kłódkę. – Potrzebujemy klucza – powiedział Tomek. Rozglądając się, zobaczyli, że pod krzakiem róż ktoś zostawił mały kluczyk. Kuba podbiegł i podniósł go. Kłódka ustąpiła, a w środku szopy na stole leżała kolejna kartka: „Aby znaleźć skarb, trzeba być przyjacielem.”

Dzieci spojrzały po sobie. – Byliśmy odważni, pomocni i przyjaciółmi – powiedziała Zosia. – Gdzie jest skarb? W szopie nie było nic poza starymi skrzyniami. Otworzyli jedną z nich, a w środku znaleźli... muszle, kolorowe koraliki i list. List napisany był przez pirata, który dawno temu ukrył tu nie złoto, ale rzeczy, które przypominały mu o przyjaciołach. „To jest prawdziwy skarb” – pisał pirat – „wspomnienia i przyjaźń.”

Zosia, Tomek i Kuba usiedli na trawie i oglądali muszle – każda inna, każda piękna. – Wcale nie potrzebujemy złota – stwierdził Tomek. – Ta przygoda i to, że jesteśmy razem, to największy skarb – dodała Zosia. Kuba uśmiechnął się i przytulił do nich.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, dzieci wróciły do domu. Były zmęczone, ale szczęśliwe. Po kolacji mama położyła je do łóżek. Przez okno wpadało światło gwiazd, a wiatr szumiał cicho w gałęziach. – Dobranoc, przygodo – szepnął Kuba i zamknął oczy. Zosia i Tomek też odpłynęli w sen, marząc o kolejnej wyprawie.