Bajka o skrzypcach, które chciały grać dla gwiazd

— Bajka do czytania —

W małym, drewnianym domku na skraju lasu mieszkały skrzypce. Były jeszcze bardzo małe i nieśmiałe, a ich struny cichutko drżały, gdy tylko ktoś na nie patrzył.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wszedł na niebo, skrzypce usłyszały śpiew słowika. „Jaki piękny głos!” – pomyślały. „Ja też chciałabym tak śpiewać, żeby usłyszały mnie gwiazdy.”

Obok skrzypiec mieszkał stary, mądry flet. „Nie martw się” – powiedział flet. „Każdy instrument ma swój własny dźwięk. Ty musisz tylko znaleźć swój.”

Skrzypce zamknęły oczy i delikatnie poruszyły strunami. Najpierw usłyszały tylko cichy szelest, jak liście na wietrze. Potem spróbowały jeszcze raz – tym razem dźwięk był wyższy i czystszy.

„To brzmi jak krople deszczu!” – zawołała mała wiewiórka, która siedziała na parapecie. Skrzypce uśmiechnęły się i zagrały głośniej. Dźwięk popłynął przez okno, prosto w niebo.

Gwiazdy na niebie zaczęły mrugać w rytm muzyki. Najjaśniejsza z nich szepnęła: „Słyszymy cię, małe skrzypce. Twój dźwięk jest delikatny i ciepły, jak nasze światło.”

Skrzypce grały dalej, a ich muzyka otulała las miękką kołysanką. Zwierzęta w norach i ptaki w gniazdach zasypiały spokojnie, słuchając tej melodii.

W końcu skrzypce zagrały ostatnią, najcichszą nutę. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnęły. I zasnęły, a ich struny jeszcze długo drżały od szczęścia.