Planetka Lila i tajemnica Układu Słonecznego

— Bajka do czytania —

W dalekim kosmosie, w Układzie Słonecznym, mieszkała mała planeta o imieniu Lila. Była najmniejszą ze wszystkich planet i często czuła się zagubiona wśród wielkich sąsiadów. Każdego wieczoru patrzyła na Słońce, które świeciło tak jasno, i wzdychała: "Dlaczego nie mogę świecić jak ty?"

Słońce usłyszało jej smutek i odpowiedziało ciepłym światłem: "Lila, nie musisz świecić jak ja. Ty masz swoją własną magię - krążysz wokół mnie, masz przyjaciół, a na swojej powierzchni możesz gościć życie."

Lila nie do końca rozumiała, ale postanowiła wyruszyć w podróż po Układzie Słonecznym, by poznać inne planety. Najpierw odwiedziła Merkurego, który był szybki i zawsze się spieszył. Potem poleciała do Wenus, która otulała się pięknymi chmurami. Wenus powiedziała: "Każda z nas jest inna, ale to czyni nas wyjątkowymi."

Lila dotarła do Ziemi, która była niebieska i zielona. Ziemia opowiedziała jej o lasach, oceanach i małych ludziach, którzy patrzą w gwiazdy. "Lubią, gdy pojawiasz się na niebie wieczorem" - szepnęła Ziemia.

Potem Lila spotkała Marsa, czerwonego i odważnego. Mars zachęcił ją, by była dzielna. Dalej była ogromna Jowisz i Saturn z pierścieniami. Każda planeta miała swoją historię. Lila zrozumiała, że nie musi być największa ani najjaśniejsza, by być ważną częścią Układu Słonecznego.

Wróciła na swoje miejsce i spojrzała na gwiazdy. Tego wieczoru zobaczyła mały statek kosmiczny, który leciał w jej stronę. To był Aster, mały meteoryt, który szukał przyjaciela. Lila przyjęła go z radością i odtąd krążyli razem, rozmawiając o kosmosie. Lila poczuła, że ma własne światło - światło przyjaźni i dobroci.

Kiedy nadszedł czas snu, Lila ułożyła się wygodnie na swojej orbicie, otulona ciemnością kosmosu. Gwiazdy mrugały do niej, a ona zamknęła oczy, wiedząc, że jest dokładnie tam, gdzie powinna być. Dobranoc, mała planeto.