Bajka o małym ekraniku i wielkiej przygodzie

— Bajka do czytania —

Zosia miała siedem lat i bardzo lubiła swojego małego błyszczącego ekranika. Tata nazywał go smartfonem, ale Zosia wołała na niego „Świetlik”, bo świecił tak jasno, jak robaczek świętojański. Świetlik potrafił pokazywać śmieszne filmiki, kolorowe gry i zdjęcia kotków. Zosia mogła na niego patrzeć godzinami, aż pewnego dnia coś się wydarzyło.

Pewnego popołudnia, gdy Zosia oglądała kolejny filmik, usłyszała cichutki głosik. „Zosiu, Zosiu, spójrz na mnie!”. Rozejrzała się dookoła, ale nikogo nie było. „To ja, twój Świetlik. Chcę ci coś pokazać”. Zosia zdziwiła się bardzo, bo Świetlik nigdy wcześniej nie mówił. „Chodź ze mną do ogrodu” – powiedział ekranik i zamrugał wesoło.

Zosia wzięła Świetlika i wyszła na dwór. Słońce świeciło, a ptaki śpiewały. „Zamknij oczy i posłuchaj” – szepnął Świetlik. Zosia zamknęła oczy i usłyszała szum liści, ćwierkanie wróbli i daleki dźwięk dzwonka rowerowego. „Czy to nie piękniejsze niż filmik?” – zapytał Świetlik. Zosia skinęła głową, choć trochę tęskniła za swoimi grami.

Potem Świetlik zaproponował: „A teraz pobaw się z pieskiem Burem. On czeka na ciebie od rana”. Zosia spojrzała na Burego, który merdał ogonem i patrzył na nią smutno. Odłożyła Świetlika na ławkę i pobiegła do psa. Rzucali piłkę, tarzali się w trawie i śmiali się głośno. Bury szczekał z radości, a Zosia zapomniała o ekraniku.

Kiedy wrócili do domu, mama zapytała: „Gdzie się podziewałaś?”. Zosia opowiedziała o przygodzie ze Świetlikiem. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Widzisz, technologia jest fajna, ale świat wokół nas jest jeszcze ciekawszy. Ważne, żeby umieć znaleźć równowagę”. Zosia zrozumiała, że Świetlik to tylko narzędzie, a prawdziwa magia czeka na zewnątrz.

Tego wieczoru Zosia położyła się spać, a Świetlik spokojnie leżał na szafce. Nie był już włączony, ale Zosia wiedziała, że jutro znowu mogą się bawić – ale tylko na chwilę, bo czeka na nią Bury, rower i przyjaciele z podwórka.

Przez okno wpadało światło księżyca, a na niebie migotały gwiazdy. Zosia zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro pobawię się ze Świetlikiem, ale najpierw pobiegnę do Burego i zbudujemy największy zamek z piasku”. I tak zasnęła spokojnie, a w jej śnie tańczyły kolorowe ekraniki i szczęśliwe psy.