Smerfuś i Gwiazdka Cierpliwości

— Bajka do czytania —

W małej wiosce wśród kwiatów mieszkał sobie malutki Smerfuś. Miał okrągły niebieski brzuszek i białą czapeczkę, która czasem spadała mu na oczy.

Smerfuś kochał wszystko robić szybko, szybciutko, natychmiast! Kiedy Papa Smerf piekł ciasteczka, Smerfuś tupał nóżką i wołał: 'Już, już, daj mi!'. Ale ciasteczka musiały najpierw ostygnąć.

Pewnego dnia Smerfuś zobaczył śliczną, złotą gwiazdkę na niebie. 'Chcę ją zerwać!' – zawołał. Podskakiwał, wyciągał rączki, ale gwiazdka była wysoko.

Wtedy przybiegła Smerfetka. 'Ta gwiazdka jest dla wszystkich' – powiedziała cicho. 'Musimy poczekać, aż zejdzie niżej.' Smerfuś westchnął, ale usiadł na kamieniu. Czekał i patrzył.

Po chwili Smerfuś zobaczył, że wokół niego pojawiły się małe świetliki. Tańczyły wesoło, a on zapomniał o pośpiechu. Uśmiechnął się i zaczął liczyć świetliki: jeden, dwa, trzy...

Nagle gwiazdka zeszła nisko, tuż nad głowę Smerfusia. Była taka ciepła i miękka! 'To za twoją cierpliwość' – szepnęła Smerfetka. Smerfuś podziękował i delikatnie dotknął gwiazdki.

Od tej pory Smerfuś wiedział, że czasem warto poczekać. Czekanie nie jest wcale nudne – można wtedy zobaczyć świetliki, policzyć chmurki lub pomóc komuś innemu.

Wieczorem Smerfuś położył się do łóżeczka. Gwiazdka świeciła mu przez okno, a on zamknął oczy i szeptał: 'Dobranoc, gwiazdeczko...' I zasnął spokojnie, jak mały, cierpliwy smerf.