Księżniczka Lena i ciastkowy smok

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie pełnym kolorowych łąk i śpiewających ptaków, mieszkała księżniczka Lena. Miała złote loki i wielkie, ciekawe oczy, a najbardziej na świecie lubiła poznawać nowe rzeczy. Lecz była jedna rzecz, której się bała – wysoka, kamienna góra na skraju lasu, z której nocą unosił się dym i słychać było głęboki pomruk. Ludzie mówili: to smok!

Pewnego dnia Lena powiedziała do swojego przyjaciela, rycerza Bartka: „Chcę zobaczyć smoka na własne oczy. Może wcale nie jest taki straszny?”. Rycerz zmarszczył czoło i odparł: „Smoki są groźne, trzeba z nimi walczyć!”. Ale Lena uśmiechnęła się i odpowiedziała: „A może one po prostu są samotne?”. I tak, bez zbroi i miecza, wyruszyła na górę.

Gdy weszła na szczyt, ujrzała wielkiego, zielonego smoka z łuskami błyszczącymi jak szmaragdy. Siedział przy kamiennym piecu i mieszał coś w ogromnej misie. Smok podniósł głowę, zaskoczony. „Nie bój się” – powiedziała Lena cicho. „Przyniosłam ci maliny z naszego ogrodu. Czy lubisz słodkości?” Smok zawahał się, po czym kiwnął wielkim łbem.

Okazało się, że smok miał na imię Chmurek i uwielbiał piec. Każdej nocy przygotowywał ciasteczka, ale nie miał z kim ich dzielić. „Mieszałam w misie, a dym szedł w niebo – stąd ten pomruk, to było mruczenie z zadowolenia!” – wyjaśnił Chmurek. Rycerz Bartek, który przezornie podkradł się za Leną, wyjrzał zza skały i zawołał: „To tylko ciastka? A ja myślałem, że to ogień!”.

Śmiech Leny rozniósł się po górze. „Widzisz, Bartku? Nie zawsze trzeba walczyć. Czasem wystarczy zapytać i podzielić się malinami.” Chmurek upiekł dla nich wielką porcję ciastek z malinowym lukrem. Siedzieli we trójkę na miękkim mchu, patrząc, jak słońce chowa się za horyzontem. „Jutro nauczę cię piec szarlotkę” – obiecała Lena. Smok z radości wypuścił mały obłoczek pary.

Od tamtej pory Chmurek nie był już samotny. Każdego wieczoru schodził z góry, by bawić się z dziećmi z królestwa, a jego pomruk zmienił się w cichutkie mruczenie, które kołysało wszystkich do snu. A rycerz Bartek zrozumiał, że prawdziwa odwaga to nie walka, ale zrozumienie i przyjaźń.

Kiedy zapadła noc, Lena wróciła do swojego pokoju, otuliła się kocykiem i przez okno zobaczyła, jak Chmurek posyła jej iskierkę dymu w kształcie serca. Zamknęła oczy, wsłuchana w cichy, spokojny pomruk, który niósł się z oddali. „Dobranoc, Chmurku” – szepnęła. I wkrótce zasnęła słodko, śniąc o ciasteczkach i latających przygodach.