Mały Smok i Tajemnica Kolorowych Płomieni

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie góry sięgają chmur, a w dolinach rosną krzaki pełne słodkich jagód, mieszkały smoki. Były wśród nich smoki duże i małe, zielone i błękitne, a każdy z nich potrafił zionąć ogniem. Jednak najmniejszy ze wszystkich, mały Smok o imieniu Iskierka, miał pewien sekret. Jego płomienie nie były ani czerwone, ani pomarańczowe – one mieniły się wszystkimi kolorami tęczy!

Iskierka często się martwił, że jest inny. Gdy inne smoki z łatwością rozpalały ogniska i piekły jabłka, jego kolorowe iskry fruwały w powietrzu jak motyle, robiąc tylko piękne wzory. „Czy to w ogóle jest pożyteczne?” – myślał smutno. Starsze smoki czasem się śmiały, mówiąc: „Iskierko, twoje płomienie to tylko zabawka”. A on chciał być taki jak one.

Pewnego dnia do smoczej wioski przyleciała wiadomość, że Mądry Dąb, który dawał wiosce cień i słodkie żołędzie, usycha. Bez niego jagody przestały rosnąć, a strumyk zaczął wysychać. Smoki próbowały go podlać, ale on potrzebował czegoś więcej – wyjątkowego światła, by znów zakwitnąć. Wszystkie smoki myślały i myślały, ale nie wiedziały, jak pomóc.

Wtedy mała smoczyca o imieniu Błyskotka, przyjaciółka Iskierki, szepnęła: „A gdyby tak twój tęczowy ogień? Może on ma w sobie magię?” Iskierka początkowo się wahał. „Mój ogień jest za słaby, to tylko iskierki” – odpowiedział. Ale Błyskotka nie dawała za wygraną. „Nawet małe iskierki mogą zdziałać wielkie rzeczy, jeśli w nie wierzymy” – powiedziała ciepło.

Iskierka zebrał całą odwagę, jaką miał w swoim małym smoczym sercu. Stanął przed Dębem i dmuchnął z całej siły. Zamiast wielkiego ognia, z jego pyska wyleciały setki maleńkich, kolorowych iskierek – niebieskich, różowych, żółtych i fioletowych. Iskierki opadły na uschnięte liście, a wtedy stało się coś niezwykłego. Dąb zaczął delikatnie świecić.

Najpierw pojawiły się małe, zielone pączki, a potem całe drzewo pokryło się nowymi, soczystymi liśćmi. Z gałęzi zwisły słodkie żołędzie, a pod drzewem zakwitły kwiaty. Dąb odżył! Wszystkie smoki patrzyły z zachwytem. „To ty, mały Iskierko, uratowałeś naszą wioskę!” – krzyknęła radośnie Błyskotka. A starsze smoki przeprosiły go za dawne żarty.

Odtąd Iskierka był już zawsze dumny ze swojego kolorowego ognia. Zrozumiał, że nie trzeba być największym ani najgłośniejszym, by być ważnym. Wystarczy być sobą i mieć przyjaciół, którzy w nas wierzą. Wieczorami, gdy zapadał zmrok, Iskierka siadał na wzgórzu i puszczał w niebo tęczowe iskry, które tańczyły wśród gwiazd. A wszystkie smoki zasypiały spokojnie, patrząc na ten piękny, kolorowy spektakl.

Kiedy księżyc zawisł wysoko nad górami, a wietrzyk ucichł, Iskierka zwinął się w kłębek obok Błyskotki. W powietrzu unosił się jeszcze słodki zapach uratowanego Dębu. Mały smok westchnął szczęśliwie i zamknął oczy. Wiedział, że jutro znów będzie mógł komuś pomóc. I chociaż świat wokół pogrążył się w ciszy, w sercu Iskierki tańczyły małe, ciepłe iskierki radości, aż do samego rana.