Bajka o małym smoku, który uczył się srebrzyć łuski

— Bajka do czytania —

W dalekiej krainie, gdzie góry sięgają chmur, a lasy szumią tajemnicze melodie, mieszkał mały smok o imieniu Krzyś. Miał zielone łuski jak liście klonu i ogon, którym machał tak radośnie, że aż fruwały mu iskierki. Ale Krzyś różnił się od innych smoków – nie lubił ziać ogniem.

Wszystkie smoki w okolicy uwielbiały pokazywać, jak wysoko potrafią strzelać płomieniami. „Zobacz, Krzyś! Ja umiem zrobić ognistą kulę!” – wołał jego przyjaciel, smok Borys. „A ja potrafię podpalić suchą gałąź z daleka!” – chwalił się smok Franek. Krzyś tylko się uśmiechał i machał ogonem. On wolał patrzeć, jak w słońcu mienią się jego łuski – zielone, niebieskie i srebrne.

Pewnego dnia mama smoka zapytała: „Krzysiu, dlaczego nie chcesz się uczyć ziać ogniem? Każdy smok powinien to umieć”. Krzyś spuścił głowę. „Mamo, ja po prostu wolę robić coś innego. Lubię, jak moje łuski błyszczą. Chciałbym nauczyć się je srebrzyć, żeby były jeszcze piękniejsze”. Mama uśmiechnęła się ciepło i pogłaskała go po głowie.

Następnego dnia Krzyś poszedł do starej mądrej sowy, która mieszkała w dziupli najwyższego dębu. „Pani Sowo, jak mogę sprawić, żeby moje łuski były srebrne?” – zapytał. Sowa popatrzyła na niego swoimi wielkimi oczami. „Musisz znaleźć kroplę rosy z pierwszego wiosennego poranka, promień księżyca i odrobinę cierpliwości. To wszystko wymieszaj z odwagą, a twoje łuski zaczną lśnić jak srebro”.

Krzyś podziękował i wyruszył w podróż. Najpierw znalazł kroplę rosy na listku konwalii. Potem, gdy nastała noc, złapał promień księżyca w srebrną miseczkę. Wrócił do domu, usiadł na swoim ulubionym kamieniu i delikatnie posmarował łuski miksturą. I wtedy stało się coś niesamowitego – jego łuski zaczęły lśnić tak jasno, że cała polana zrobiła się srebrna od blasku.

Przybiegli przyjaciele: Borys i Franek. „Krzysiu, jak to zrobiłeś? Jesteś piękny!” – krzyczeli. A Krzyś odpowiedział: „Każdy z nas ma w sobie coś wyjątkowego. Ja nie muszę ziać ogniem, żeby być wartościowym smokiem. Mogę świecić i dawać innym radość”. Od tego dnia wszystkie smoki nauczyły się, że nie trzeba być takim samym, by być kochanym.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Krzyś położył się na miękkim mchu. Jego srebrne łuski delikatnie migotały w blasku księżyca. Mama otuliła go skrzydłem i szepnęła: „Dobranoc, mój wyjątkowy smoku”. A Krzyś zamknął oczy, wsłuchując się w szum wiatru i cichy śpiew świerszczy. Wokół panowała cisza i spokój.