Bajka o małym smoku, który nie chciał ziać ogniem

— Bajka do czytania —

W Krainie Ciepłych Chmurek, gdzie słońce świeciło nawet w nocy, a góry wyglądały jak wielkie pierogi, mieszkał sobie mały smok. Nazywał się Tarmoszek i był zupełnie inny niż wszystkie smoki z okolicznych bajek.

Tarmoszek miał łuski w kolorze truskawkowego sorbetu, ogon zakończony pomponem i oczy jak dwa błyszczące karmelki. Ale najbardziej niezwykłe było to, że wcale nie chciał ziać ogniem. Kiedy inne smoki uczyły się pluć ognistymi kulami, Tarmoszek wolał upiec babeczki z jagodami.

Jego mama, Pani Smoczyca, martwiła się: – Synku, każdy smok musi umieć straszyć rycerzy i ziać ogniem. A ty co? Robisz ciasteczka z konfiturą! – Ale Tarmoszek tylko wzruszał ramionami i piekł dalej.

Pewnego dnia do Krainy Ciepłych Chmurek przyjechała księżniczka Malinka. Miała na sobie sukienkę w gwiazdki i koronę zrobioną z dmuchawców. Szukała smoka, który by ją uratował przed… przed nudą! Bo wszystkie smoki w okolicy tylko ziały ogniem i straszyły, a ona chciała kogoś, kto zrobi jej naleśniki z serem.

– Tarmoszek! – zawołała Malinka, gdy zobaczyła go przy piecu. – Czy chciałbyś zostać moim przyjacielem i upiec mi największy naleśnik na świecie? – Smok ucieszył się tak bardzo, że z jego nozdrzy poleciały nie iskry, a kolorowe bąbelki mydlane.

Razem upiekli naleśnik wielki jak poduszka. Ale wtedy zjawił się wielki, groźny rycerz Błękitny Brzękacz, który chciał porwać księżniczkę. – Oddaj mi księżniczkę, bo cię spalę! – krzyknął. Tarmoszek stanął przed Malinką. Nie umiał ziać ogniem, ale umiał zrobić coś innego. Upiekł ogromne, puszyste ciastko i rzucił nim w rycerza. Ciastko wpadło prosto w hełm Błękitnego Brzękacza i zakleiło mu oczy czekoladą.

Rycerz, oślepiony słodką masą, potknął się o własną zbroję i wpadł do stawu z galaretką. – To było pyszne! – zawołał, gdy już wygramolił się z galaretki. – Może zamiast walczyć, zjemy te ciastka? – I tak wszyscy zostali przyjaciółmi.

Tarmoszek zrozumiał, że nie trzeba być groźnym, by być dzielnym. Wystarczy mieć w sercu odrobinę słodkości i umieć dzielić się z innymi. Księżniczka Malinka co wieczór przychodziła do niego na naleśniki, a rycerz Błękitny Brzękacz został mistrzem pieczenia ciasteczek. I tak w Krainie Ciepłych Chmurek zapanował najsłodszy spokój na świecie.

Kiedy zapadła noc, Tarmoszek zwinął się w kłębek na swoim legowisku z puchowych chmur, a księżniczka Malinka usiadła obok. – Dobranoc, mój dzielny smoku – szepnęła. – Dobranoc, księżniczko – odpowiedział Tarmoszek, a z jego nozdrzy poleciały malutkie, srebrne gwiazdki, które rozświetliły całą dolinę. I wszystkie dzieci w Krainie Ciepłych Chmurek zasnęły spokojnie, marząc o słodkich przygodach.