Bajka o śniegu, który nie chciał padać

— Bajka do czytania —

Wysoko nad ziemią, w wielkiej, puszystej chmurze mieszkał mały płatek śniegu o imieniu Białek. Białek był malutki, okrąglutki i lśnił jak diament, ale bał się jednego – skoczyć w dół, ku ziemi.

Każdej zimy jego przyjaciele – śnieżynki Złotka, Srebrna i Iskierka – z radością skakały w dół, wirując w tańcu. „Chodź z nami, Białku!” wołały, ale Białek tylko chował się za krawędzią chmury. „A co jeśli upadnę na drzewo i zgaszę jego światło? Albo jeśli wyląduję na dachu i zrobię komuś zimno?” martwił się.

Pewnego dnia do chmury przyleciał wiatr Wichurek. Był ciepły i przyjazny. „Dlaczego nie skaczesz, mały?” zapytał. Białek wyznał mu swoje obawy. Wichurek uśmiechnął się i powiedział: „Chodź, pokażę ci coś.”

Wichurek delikatnie popchnął Białka, a ten zaczął opadać. Leciał powoli, a wokół niego tańczyły inne śnieżynki. Nagle zobaczył dzieci na dole – biegały, łapały śnieg w dłonie i śmiały się radośnie. „Patrz, pada śnieg!” krzyczały.

Białek wylądował miękko na nosku pluszowego misia, który leżał na sankach. Miś uśmiechnął się do niego, a dziewczynka obok powiedziała: „Jaki piękny śnieg!” Białek poczuł, jak jego serduszko rośnie z radości.

Od tego dnia Białek skakał z chmury każdej zimy. Zrozumiał, że nawet najmniejszy płatek śniegu może sprawić, że świat stanie się piękniejszy i weselszy.

Wieczorem, gdy słońce zaszło, Białek leżał cichutko na parapecie. Patrzył na gwiazdy i myślał o tym, jak dobrze jest dawać radość innym. Wokół zapadła cisza, a on zasnął spokojnie pod kołderką z mrozu.